Crna Gora se potpisivanjem Konvencije o zaštiti djece od seksualnog iskorišćavanja i seksualnog zlostavljanja Savjeta Evrope 2009. godine  obavezala da će napraviti registar pedofila, ali to još nije učinila.  Zaštitnik ljudskih prava i sloboda Šućko Baković je i u posljednjem izvještaju istakao da je neophodno  formiranje jedinstvene baze podataka osuđenih za seksualno iskorišćavanje i seksualno zlostavljanje djece.

Prema podacima koje je CIN-CG dobio iz Vrhovnog suda u posljednjih pet godina za krivična djela nekog od vidova seksualnog zlostavljanja djece pravosnažno je osuđeno 74 lica. Vrhovni sud, međutim,  nema jedinstvenu bazu podataka o pravosnažno osuđenim licima za period prije 2011. godine.
Uprava policije je registrovala oko dvije stotine djece   seksualno zlostavljane  u proteklih deset godina. To je, međutim, samo broj registrovanih slučajeva.  Kriminološka istraživanja pokazuju da na jedno takvo prijavljeno krivično djelo  ima najmanje deset neprijavljenih slučajeva.
Zato što nema posebne kaznene evidencije pedofila, a niko ih ne nadzire,  oni koji su zlostavljali  djecu mogu to ponovo da učine. Država ne obavezuje poslodavce da, prije nego daju zaposlenje  provjere da li je kandidat za posao pedofil.  Zbog toga  pedofili  nesmetano mogu da rade u vrtićima, školama, igraonicama, zdravstvenim ustanovama, dječijim odmaralištima...
Ne postoji ni zakonska odredba koja obavezuje nadležnu instituciju da obavijesti porodicu da je pedofil koji im je zlostavljao dijete izašao iz zatvora.
Za razliku od Crne Gore,  Velika Britanija, Norveška i Belgija  imaju registre pedofila koji su javni  i svima dostupni kako bi se djeca zaštitila.
Javni registar pedofila ima i Makedonija, koja još nije članica Evropske unije. Oni su ga, saopšteno je CIN-CG iz vlade Makedonije,  formirali u januaru 2012. godine, kada je u toj zemlji stupio na snagu “Zakon o posebnom registru lica koja su pravosnažno osuđena za krivična djela seksualne zloupotrebe maloljetnih lica i pedofilije”.
“Zaključno sa 15. septembrom 2015. godine broj registrovanih osuđenih pedofila je  197, od kojih je njih 38 na slobodi. Poseban registar za osuđena lica sa pravosnažnim presudama za krivična djela seksualne zloupotrebe maloljetnika i pedofilije do sada je na internet stranici posjetilo 276.223 ljudi”, kazao je za CIN - CG Marjan Gijovski, portparol Ministarstva rada i socijalne politike Makedonije.

“Hrvatska je sačinila registar pedofila 1. januara 2013. godine i do sada  je u njega registovano  1319  pedofila”, kazao je CIN -CG Sergej Abramov, portparol Ministarstva pravosuđa Hrvatske.  Hrvati su to, kazali su iz tog ministarstva, uradili  slijedeći praksu evropskih zemalja i niz međunarodnih akata od kojih je najznačajnija Lanzarot konvencija.
Za razliku od Makedonaca, koji su registar pedofila učinili javnim i dostupnim javnosti, Hrvati podatke iz registra dostavljaju na zahtjev suda, državnog tužilaštva i policije. U Makedoniji registar vodi Ministarsvo rada i socijalne politike, a u Hrvatskoj Ministarstvo pravde.
Iz makedonske vlade su rekli da su formiranjem registra pedofila stvorili bazu podataka koja omogućava bolje praćenje stanja i preuzimanje aktivnosti za rano prepoznavanje i adekvatno postupanje.
“Cilj nam je da spriječimo traumatska iskustva i dalekosežne posljedice po fizičko i mentalno zdravlje djece. Donošenjem tog zakona podigla se svijest javnosti o problemu seksualne zloupotrebe djece i pedofilije, a istovremeno se motivišu roditelji i djeca, koja su već bila izložena seksualnoj zloupotrebi i pedofiliji, da prijavljuju te slučajeve”, rečeno je CIN-CG.  Registar je, kazali su, u Makedoniji formiran u roku od šest mjeseci od donošenja Zakona.
U Hrvatskoj se registar pedofila nalazi u okviru kaznene evidencije, u okviru popisa pravosnažno osuđenih lica za krivična djela seksualno zlostavljanje i iskorišćavanje djece.
Hrvatska je  osnivanjem  registra, kazali su za CIN-CG,  iskazala snažno uvjerenje da je seksualno zlostavljanje djece, posebno dječija pornografija i prostitucija i sve vrste seksualnog zlostavljnjanja djece, pogubna za zdravlje i psiho- socijalni razvoj djeteta.

“ Zakonskim mjerama osiguraće se uslovi da u zanimanja čije obavljanje podrazumijeva redovne kontakte sa djecom, budu  izuzeti počinioci tih krivičnih djela”, rekli su iz ministarstva pravosuđa Hrvatske. Oni su objasnili da je zakonom regulisano da, kada se radi o zaposlenju na mjesta koja podrazumijevaju redovne kontakte sa djecom, poslodavac može uz saglasnost osobe za koju se traže podaci, da zahtijeva  izdavanje posebnog uvjerenja da nije osuđivan za krivična djela seksualnog zlostavljanja i iskorišćavanja djece.
Hrvatska, kao članica EU, razmjenjuje podatke iz registra pedofila, ali i iz kaznene evidecije,  sa ostalim državama  članicama EU i to rade  preko informatičkog sistema ECRIS - European Criminal Records Information System.

Registar bi onemogućio pedofile da budu u blizini djece

CIN-CG je prikupio  imena pravosnažno osuđenih za sva krivična djela seksualnog zlostavljanja i iskorišćavanja djece u Crnoj Gori u posljednjih pet godina. Zbog djece žrtava,  koja bi mogla da se prepoznaju i time bi im se, zasigurno,  ponovo nanijela bol i trauma, nijesmo objavili ni inicijale pedofila.
Država bi, međutim,  sređenim registrima, prema standardima koje traži Savjet Evrope i  crnogorski ombudsman,  mogla da kontroliše pedofile  i zaštiti djecu od njih.
“Registar ima preventivno djelovanje na način da će eliminisati osobe osuđene za seksualne delikte na štetu djece i maloljetnika da uopšte konkurišu za određene poslove kojima bi mogli imati bliski kontakt sa djecom”, rekli su iz ministarstva pravosuđa Hrvatske.

„Ono što nama u Crnoj Gori nedostaje u normativnoj oblasti jeste zakon o posebnim mjerama za sprečavanje vršenja krivičnih djela protiv polne slobode prema djeci u cilju potpune implementacije Konvencije savjeta Evrope. Taj zakon bi uspostavio mehanizme evidencije i mjere kontrole  bivših počinilaca seksualnih delikata prema djeci, što bi doprinijelo smanjenju krivičnih djela seksualnog kriminaliteta na štetu djece i maloljetnika“, tvrdi kriminolog prof. dr Velimir Rakočević za CIN-CG.

Ombudmsan tražio formiranje registra pedofila 2011.godine

Ombudsman je još 2011. godine preporučio Ministarstvu pravde da predloži vladi da se odredi državni organ za prikupljanje i  čuvanje podataka o identitetu i genetskom profilu lica osuđenih za pedofiliju, u skladu sa Konvencijom savjeta Evrope.
Iz Ministarstva pravde CIN-CG-u nijesu odgovorili da li su to učinili i kada će i ko će napraviti taj registar i ko će moći da vidi podatke u njemu.
„Obaveze Crne Gore prema Konvenciji o zaštiti djece od seksualnog iskorišćavanja i seksualnog zlostavljanja je da Crna Gora, shodno ovoj Konvenciji, u svoje krivično zakonodavstvo ugradi sva krivična djela iz oblasti seksualnog iskorišćavanja i seksualnog zlostavljanja djece. Međutim, nije notirala i arhivirala podatke lica (identitet i genetski profil, DNK)  koja su osuđena za krivična djela predviđena ovom Konvencijom. Ovo bi svakako doprinijelo efikasnijoj zaštiti djece“, kazao je Rakočević.

Olivera Lakić

Tada dvanaestogodišnja djevojčica, u ovoj priči zvaćemo je  Malena, prvi put je evidentirana u Centru za socijalni rad (CSR)  u decembru 2008. godine.
Policija je tog decembra  našla na ulici i smjestila je  u Centar za djecu i mlade “Ljubović" jer je,  obrazložili su,  “ skitala, prosila, bavila se prostitucijom i išla u druge gradove bez znanja i odobrenja roditelja.”
Trafikovana je, više puta silovana i na razne načine zlostavljana od ljudi koji nijesu odgovarali za ta zlodjela.
Malena je jedno od sedmoro djece siromašnih roditelja.
U izvještaju Stručnog tima CSR, u koji je Centar za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN CG) imao uvid, o Malenoj piše da je nju nekoliko godina ranije udario automobil i da je nakon toga oboljela od epilepsije. Republička komisija za pregled djece i omladine ometene u  razvoju zaključila je da  dijete ima teške smetnje.
Od kada je prvi put registrovana u CSR,  ona je zbog prosjačenja, skitnje, prostitucije i asocijalnog ponašanja u centru „Ljubović“ boravila u decembru 2009. i junu 2010. godine.
U  decembru 2010. godine protiv nje je  pokrenut krivični postupak zbog  teške krađe. Krađu je učinila u gradu koji je sto kilometara udaljen od grada  gdje su joj živjeli roditelji.
U tom trenutku,  tražili su je  i zbog svjedočenja na sudu u predmetu koji se vodio protiv nekoliko starijih muškaraca koji su bili osumnjičeni, a neki su kasnije i osuđeni  da su seksualno zlostavljali i iskorišćavali njenu drugaricu. Nijesu je  našli.
Našla je srbijanska policija godinu kasnije. Subotička policija je privela   jer je “bez saglasnosti i pratnje roditelja boravila na stranoj teritoriji”.
Policija Subotice obavijestila je   nadležne u Crnoj Gori da “postoji osnovana sumnja da je djevojčica žrtva trgovine ljudima”. Nadležni u Srbiji  odmah su je smjestili  u Dom za djecu „Kolijevka“ i o svemu obavijestili nadležne institucije  u Crnoj Gori.
Malena  je u Crnu Goru dovedeno u martu 2012. godine i smještena  u Sklonište za žrtve trafikinga. Istog tog mjeseca djevojčica  je pokušalo samoubistvo.
Aida Petrović, koordinatorka Skloništa za žrtve trgovine ljudima 12. aprila 2012 godine, obratila se za pomoć  ombdusmanu i obavijetila ga  da je “veoma zabrinuta za djevojčicu”.
“Nadležne institucije ne postupaju u najboljem interesu za dijete, s obzirom na to da je potencijalna žrtva trafikinga, nasilja, zlostavljanja i zanemarivanja”, piše u obraćanju Petrovićeve ombdusmanu.
Zaštitnik ljudskih prava Crne Gore je, nakon što se upoznao sa slučajem Malene,  rekao   da je “propuštanjem nadležnih organa da preduzmu odgovarajuće radnje i mjere  ugroženo  jedno od osnovnih prava djeteta - pravo na život, opstanak i razvoj”.
Pored toga, prekršen je Ustav Crne Gore,  domaće zakonodavstvo i brojne konvencije o pravima djeteta, koje je Crna Gora potpisala.
Aida Petrović je tražila da se dijete negdje smjesti jer je  Vladino Sklonište za žrtve trafikinga prestalo da radi.  Na dan zatvaranja skloništa, 17. aprila 2012. godine,  petnaestogodišnja Malena, ponovo je smještena u Centar “Ljubović".
Kada su u Centru “Ljubović”, dan nakon što je dijete smješteno kod njih, iz  dokumentacije  vidjeli da se  radi o djetetu žrtvi trafikinga, odmah su tražili da je preuzme CSR.
Preselili su je  u  NVO “SOS telefon za djecu i žene žrtve nasilja” u Nikšiću.
CSR  je procijenio tada da joj  nije u potpunosti siguran povratak u njenu porodicu,  “jer trojica ljudi za koje postoji sumnja da su je trafikovali, žive u neposrednoj blizini njene familije”.
Nakon toga, kratko su je smjestili  kod strica, a onda je, u novembru 2012. godine,  nakon svađe sa bratom od strica, pobjegla i niko nije znao gje je.

Pojavila se ponovo  kada su je, polumrtvu, nepoznate osobe ostavile ispred zgrade Hitne medicinske pomoći u Podgorici.
Ljekari su je prema saznanjima CIN-CG, jedva oživjeli jer je bila teško pretučena i silovana. Tada je imala samo 16 godina.
Gdje je Malena sada CIN-CG nije uspjeo da sazna i pored višemjesečnog istraživanja.
Ne zna se  ko je sve fizički i seksualno zlostavljao bolesnu djevojčicu,  ko joj je plaćao seksualne usluge, ko je silovao, trafikovao. Nepoznato je i da li su njeni roditelji odgovarali jer su dijete zanemarili.
Isto tako, nije poznato da li je neko u  državnim institucijama odgovarao jer dijete nije zaštićeno,  a bili su obavezni i dužni da to učini.

Dijete u sudnici oči u oči sa  nastavnikom zlostavljačem

Razredni starješina jedne osnovne škole bio je optužen da je seksualno zlostavljao učenicu.
Dijete je prijavilo roditeljima šta de desilo, a roditelji policiji  i počeo je mučan sudski proces.
Sve se završilo oslobađajućom presudom za prosvjetnog radnika i njegovim ekspresnim penzionisanjem.
Djevojčica je u toku postupka više puta saslušavana, što je zabranjeno crnogorskim zakonodavstvom i Konvencijom o pravima djeteta.
Dijete je pred sudom  saslušavano  u prisustvu nastavnika koji je seksualno zlostavljao, a njenim saslušanjima su čak prisustvoala  i djeca iz škole koju ona pohađa.
Pedagoškinja specijalizovana za ovakve slučajeve  je upozoravala da višestruko saslušavanje i fizičko suočavanje sa okrivljenim,  u prisustvu djece iz razreda, može veoma štetno uticati na psihu djeteta.
Djevojčica je tokom svakog saslušanja plakala. Roditelji su se žalili i ombudmanu i sudu.
I  zaštitniku ljudskih prava se bavio ovim slučajem i utvrdio da sud nije postupio po zakonu.
Na kraju je porodici  ponuđeno da se saslušanje djevojčice ne obavlja više u gradu u kojem je do tada vođen proces, već u Podgorici, jer samo u glavnom gradu postoje tehničke mogućnosti da se sve obavi preko video linka i u skladu sa zakonom.
Osim što je  sud to ponudio roditeljima, ništa nije učinio da obezbijedi takvo saslušanje, a roditelji djevojčice nijesu imali novca da putuju u drugi grad.

Tužilac dugo saslušavao dijete

U jednom nedavnom slučaju, kada je nastavnik seksualno zlostavljao dijete, zaštitnik ljudskih prava i sloboda je napisao da su policija i Centar za socijalni rad postupili u skladu sa svim međunarodnim i nacionalnim propisima.
Utvrđeno je i da je reakcija škole koju dijete pohađalo bila prilično dobra, ali da, ipak, uprava škole i psihološko pedagoška služba nijesu preduzele baš sve radnje u cilju zaštite dostojanstva i prava na privatnost djeteta.
“Ono što zabrinjava je postupanje državnog tužilaštva u konkretnom slučaju, koje je vremenski veoma dugo uzimalo iskaz djeteta ne vodeći računa o njegovom psihičko emotivnom stanju”, upozoreno je u izvještaju ombudsmana.

Olivera Lakić

Djecu u Crnoj Gori seksualno zlostavljaju roditelji, rođaci, komšije, nastavnici, njima nepoznati ljudi, prijatelji njihovih roditelja, roditelji njihovih drugara, stari ljudi...
Niko u Crnoj Gori ne zna koliko ima pedofila i odakle  vrebaju, jer ne postoji registar počinilaca tih krivičnih djela.
Ne zna se ni tačan broj djece žrtava seksualnog zlostavljanja i iskorišćavanja.
Podaci o djeci žrtvama tog užasnog zločina i onima koji su se nad njima  iživljavali, različiti su od institucije do institucije.
Od 1. januara 2004. do  31. decembra 2013. godine  Uprava policije registrovala je da je 181 dijete bilo seksualno zlostavljano.
Ko su ljudi koji tako gnusno zlostavljaju djecu? Gdje rade? Gdje žive? Da li su i sada u blizini djece?
Centar za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG) došao je do podatka da je Ministarstvo rada i socijalnog staranja registrovalo, za isti period, znatno manje počinilaca ovog djela od policije - tek 97.
Da li to znači  da  je policija 84 zlostavljane djece, grubo kršeći zakon, ostavila bez socijalne zaštite jer nije obavijestila nadležene socijalne centre?
Kako su moguće ovolike razlike u podacima CIN-CG u policiji nije uspio da sazna.
Kada je CIN počeo sa istraživanjem iz policije su odbili zahtjev da odrede sagovornika koji bi, između ostalog,  i  to mogao da objasni. Iz te institucije su kazali da “procjenjuju da već dati podaci i odgovori opravdavaju ulogu policije, s obzirom da se radi o pojavi (nastranosti, seksualnoj sklonosti prema djeci istog  ili suprotnog pola), a ne kvalifikaciji krivičnog djela”.
„Policijski službenici su, od početka ove, 2015. godine, registrovali dva krivična djela obljuba nad djetetom, jedno u Podgorici i jedno u Andrijevici“, kazala je za CIN portparol Uprave policije Tamara Popović.

Ona je rekla da su oba zlostavljana djeteta ženskog pola.
Ministarka rada i socijalnog staranja Zorica Kovačević kazala je, međutim, za CIN-CG da ove godine nemaju nijedan prijavljeni slučaj!
Ministarstvo rada i socijalnog staranja, samo za prvu polovinu prošle godine imalo je  evidentiranih  12 slučajeva seksualnog iskorišćavanja i zlostavljanja djece.
U  odgovoru iz policije koji je CIN-CG dobio  nema ni podatka  koliko je do sada ljudi odgovaralo pred zakonom jer su prećutali saznanje ili  sumnju da je neko dijete seksualno zlostavljano. Koliko je roditelja kažnjeno jer su, zbog sramote, straha ili nekog drugog razloga, ćutali da im dijete siluje bračni drug, komšija, nastavnik, rođak... Nema ni riječi o tome kako se i na koji način ljudi mogu animirati i ohrabriti da prijave da je neko dijete seksualno zlostavljano.
CIN-CG je ostao uskraćen za odgovor na koji način policija preventivno djeluje kako bi zaštitila djecu od pedofila, da li i na koji način nadziru prestupnike, makar one koji su osuđivani da su seksualno zlostavljali djecu.
Na pitanje CIN-CG  zašto se u CG ćuti o ovoj pojavi kriminolog Velimir Rakočević je kazao da je to zbog toga što se pogrešno vjeruje da pedofilije u Crnoj Gori nema.
„U Crnoj Gori se  ne govori o pedofiliji najviše zbog toga što  se pogrešno smatra da ova pojava nije u većoj mjeri zastupljena kod nas. Treba naglasiti da je kod ovog kriminalnog fenomena tamna brojka posebno izražena. Kriminološka istraživanja pokazuju da na jedno prijavljeno krivično djelo seksualnog iskorišćavanja i seksualnog zlostavljanja djeca dolazi najmanje deset neprijavljenih slučajeva. Brojni su razlozi zbog kojih većina ovih delikata ostaje neprijavljena. Pored neprepoznavanja indicija koje ukazuju na ovu pojavu treba istaći  i da se žrtve često plaše pedofila zbog čega ne smiju prijaviti zločin. Strah postoji i kod članova porodice, posebno od toga da problem dospije u medije. Porodica djeteta žrtve se plaši da će biti osuđeni od strane okoline. Djeca se često povlače u sebe i ne pričaju o problemu koji imaju“, objasnio je Rakočević.

Nedavno je završen sudski postupak protiv nastavnika  koji je seksualno zlostavljao trinaestogodišnjeg dječaka. Nastavnik je osuđen na devet godina zatvora. To je prva ozbiljna kazna za to gnusno krivično djelo izrečena u crnogorskim sudovima.  Taj vremešni prosvjetni radnik je, nakon što je otkriveno što je radio djetetu,  podnio  zahtjev za penzionisanje. Godinama je davao djeci privatne časove iz svog predmeta, ali samo dječacima. Nije poznato je  li  policija istraživala da li je taj pedofil seksualno zlostavljao još dječaka kojima je davao dopunske časove u svom stanu.
Na sud nikada nije stigao  otac tri djevojčice i jednog dječaka, iz jednog sela u blizini Podgorice, koji je, prema svjedočenjima, svoju djecu godinama seksualno zlostavljao. Jedna od kćerki, koja se odvažila i  prijavila oca da je siluje od kada zna za sebe, ohrabrila je mlađe sestre i brata da i oni to priznaju. Dug i mučan istražni proces, nemogućnost smještaja djece daleko od oca zlostavljača i majke koja je ćutala o svemu, natjerali su djecu da odustanu od svega i zaćute. Nikad se nije utvrdilo šta se zaista desilo u ovom slučaju.
Seksualno zlostavljanje djece u Crnoj Gori i dalje je tabu. O tome  se,  uglavnom, ćuti ili govori ispod glasa. Oni, u čijim porodicama su djeca bile žrtve, često ne govore o tome niti traže pravdu jer se plaše stigme. A oni van porodice koji sumnjaju, ili znaju da je neko  dijete zlostavljano, često žmure jer ih se ne tiče, a i ne događa se njima. Zbog toga  djeca postaju višestruke žrtve - zlostavljača, porodice, sredine, državnih institucija...
Kada je sa lisicama na rukama  šezdesetogodišnji pedofil doveden na saslušanje jer je godinama seksualno zlostavljao djevojčicu iz komšiluka, članovi njegove porodice  su za dijete žrtvu novinaru CIN -CG  rekli  da je “kurva” i da “svako može sa njom da bude za pare”. Djevojčica je u tom trenutku imala 13 godina. Taj pedofil, čija žrtva je bila mlađa od njegovih unuka, osuđen je  na  tri godine zatvora.
Zakonom nije moguća amnestija za počinioca krivičnih djela iz oblasti seksualnog zlostavljanja i seksualne eksploatacije maloljetnika. Ali, problem je što su mnogi od ovih zločinaca  amnestirani jer nikada nijesu ni procesuirani. Na slobodi su i vrebaju nove žrtve.

Nejasna evidencija policije o prijavljenim slučajevima

Prema evidenciji Uprave policije, od 1. januara 2004. do 31. decembra 2013. godine  šest djevojčica i jedan dječak, mlađi od 14 godina, seksualno je zlostavljano u Herceg Novom. Jedna djevojčica i jedan dječak imali su između 14 i 16 godina, a dvije djevojčice su bile starije od 16 godina.
U Tivtu je seksualno zlostavljana jedna djevojčica mlađa od 14 godina, i jedna između 14 i 16 godina. Isto je evidentirano i  u Andrijevici.
Međutim, u statistici koju je Uprava policije dala za CIN -CG,  u tabeli se, greškom ili ne, još jednom pominje Tivat. Piše da je, pored dvije djevojčice, seksualno zlostavljano još desetoro djece. Prema toj statistici, još pet djevojčica i jedan dječak uzrasta do 14 godina je seksualno zlostavljano. Pored toga, seksualno su zlostavljane i tri djevojčice starosti od 14 do 16 godina i jedna između 16 i 18 godina.
U Beranama je seksualno zlostavljano 18 djevojčica. Šest djevojčica mlađih od 14 godina, šest  starosti od 14 do 16 godina i šest od 16 do 18 godina starosti.
U Bijelom Polju tri djevojčice mlađe od 14 godina bile su žrtve, četiri između 14 i 16 i dvije od 16 do 18 godina. Kao i u slučaju Tivta, policijska evidencija je dupla i za ovaj grad. U drugoj koloni piše da su zlostavljane četiri djevojčice starosti do 14 godina, tri od 14 do 16 godina i dvije od 16 do 18 godina.

U Plužinama je policija evidentirala jedan slučaj seksualnog zlostavljanja djevojčice između 14 i 16 godina. Na Cetinju žrtva je bila jedna djevojčica stara do 14 godina i jedna između 16 i 18 godina.
U Pljevljima su seksualno zlostavljane dvije djevojčice mlađe od 14 godina. U Baru je četvoro djece bilo žrtva seksualnog zlostavljanja - jedan dječak i jedna djevojčica mlađi od 14 godina i jedan dječak i jedna djevojčica između 14 i 16 godina. U Nikšiću je žrtva bila jedna djevojčica mlađa od 14 godina i četiri dječaka istog doba. Pet djevojčica, između 14 i 16 godina, seksualno je zlostavljano u tom gradu.
U Podgorici  je, prema evidenciji policije, seksualno zlostavljano 11 djevojčica mlađih od 14 godina i 13 djevojčica i 29 dječaka između 14 i 16 godina. Žrtve su bile i dvije djevojčice i dva dječaka između 16 i 18 godina.
U Ulcinju je bilo sedam djevojčica mlađih od 14 godina, četiri starosti od 14 do 16 i dvije između 16 i 18 godina.  U Danilovgradu seksualno je zlostavljana jedna djevojčica i jedan dječak starosti do 14 godina i jedan djevojčica i jedan dječak između 14 i 16 godina.
U Mojkovcu 14 djevojčica i jedan dječak  mlađi od 14 godina bili su žrtve seksualnog zlostavljanja, jedna djevojčica i jedan dječak starosti između 14 i 16 godina i dvije djevojčice strarosti od 16 do 18 godina.
U Rožajama je evidentirano osam slučajeva seksualnog zlostavljanja djece. Četiri djevojčice i jedan dječak mlađi od 14 godina i tri djevojčice između 16 i 18 godina.

Najmlađa žrtva seksualnog zlostavljanja mlađa od godinu

Podaci Ministarstva rada i socijalnog staranja, za isti perod, međutim, potpuno su drugačiji. Oni su za CIN -CG kazali da su u tih deset godina  centri za socijalni rad registrovali 97 slučajeva seksualnog iskorišćavanja i zlostavljanja djece, 81 djevojčica i 16 dječaka.

U njihovoj evidencije piše da je u Podgorici, Cetinju, Danilovgradu i Kolašinu žrtve seksualnog nasila bilo šest djevojčica i dva dječaka, starosti od 5 do 14 godina.
U Pljevljima i na Žabljaku, gdje policija nema ni jedan slučaj, oni su evidentirali dvije djevojčice žrtve seksualnog zlostavljnja, starosti od osam i devet godina.
U Plavu, gdje policija takođe nema podatak da je počinjeno to krivično djelo, Centar za socijalni rad (CSR) je registrovao da je seksualno zlostavljano 12 djevojčica i šest dječaka. Najmlađe zlostavljano dijete nije bilo staro ni godinu dana. Najstarije je imalo 16 godina.
U Nikšiću, Šavniku i Plužinama,  CSR je u proteklih deset godina zabilježio 20 slučajeva seksualno zlostavljanih djevojčica i jedan slučaj u kojem je žrtva bio dječak. Žrtve seksualnih predatora su bile stare između 6 i 18 godina. U isto vrijeme policija u Šavniku nema ni jedan zabilježen slučaj, u Plužinama je evidentirala samo jedan, a u Nikšiću 10.
U Beranama i Andrijevici CSR je zabilježio da je osam djevočica, uzrasta od šest do 16 godina seksualno zlostavljano. U Baru i Ulcinju 13 djevojčica i tri dječaka uzrasta od pet do 17 godina.U Kotoru , Tivtu i Budvi sedam djevojčica, starosti od 13 do 16 godina, seksualno je zlostavljano. Policija u Budvi i Kotoru nema ni jedan zabilježen slučaj.
U Rožajama, prema evidenciji CSR, sedam djevojčica je seksualno zlostavljano. Bile su stare između pet i 14 godina. U Herceg Novom žrtve su bile dvije djevojčice i jedan dječak, uzrasta između pet i 16 godina. U Bijelom Polju i Mojkovcu u registru CSR su četiri djevojčice i tri dječaka, uzrasta od 13 do 15 godina.

Olivera Lakić

Podgoričanin Milovan Maksimović (45), brat od ujaka premijera Mila Đukanovića, stoji iza firme “E-Gambling Montenegro”, koja je izdavala lažne licence za internet klađenje i za koju se sumnja da je nanijela milionsku štetu državi.
Maksimović je izvršni direktor of-šor kompanije “Royale Online Limited”, sa Britanskih djevičanskih ostrva, koja je jedan od dva osnivača “E-Gamblinga”.
Član premijerove šire porodice  je to vješto skrivao godinama, preko izvršnog direktora Mađara Endrija Kodolanjija,  “Royale Online Limited” i ofšor firme “Merig International inc” sa Sejšelskih ostrva, koja je drugi formalni osnovač “E-Gamblinga”.
To je epilog istraživanja koje je sproveo Centar za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG).
Maksimović je u telefonskom razgovoru negirao te podatke, tvrdeći da on nema nikakve veze sa internet klađenjem i da je “sigurno u pitanju neka druga osoba, koja ima isto ime i prezime”.
“Ja nemam nikakvu ulogu u toj firmi. Vidio sam da se u novinama pominje ime i prezime kao moje i povezuje sa tom firmom, ali to nijesam ja. Ne znam postoji li neki drugi Milovan Maksimović, ali ja sa tim nemam ništa”, kazao je on.
Da to što je kazao brat od ujaka premijera nije istina potvrđuje dokumentacija o osnivanju kompanije “Royale Online Limited”, a do koje je došao CIN-CG.
Tu firmu na Britanskim djevičanskim ostrvima osnovala je agentska kuća “Icaza, Gonzalez - Ruiz & Aleman (BVI) Trust Limited”, koja je 15. avgusta 2011. prilikom registracije kao jedinog izvršnog direktora imenovala Milovana Maksimovića, i to na njegov pristanak. U nekoliko dokumenata istaknut je matični broj (JMB) Maksimovića, koji je ujedno i jedan od menadžera u vladinoj Agenciji za civilno vazduhoplovstvo Crne Gore.

Kada se taj matični broj ukuca na sajt Centralnog registara privrednih subjekata (CRPS) pojavljuje se i firma “Montenegro conection” gdje  je Milovan Maksimović predsjednik borda direktora.
U telefonskom razgovoru sa novinarkom CIN-a CG premijerov brat od ujaka Maksimović je potvrdio da je on bio u toj firmi, ali da  je tražio da ga izbrišu iz registra jer su mu ostali “dužni plate i doprinose”.

To, između ostalog, potvrđuje da  je on Maksimović čiji se matični broj nalazi u dokumentima firme koja je osnovala E-Gambling.  Maksimović ima prebivalište u Podgorici, ali i pored toga u registraciji “Royala” navedeno je da mu je adresa u kiparskom gradu Limasol (Anexartisias & Kyriakou Matsi, 3 Roussos Limassol Tower, 10-i sprat).
Na toj adresi se nalazi nekoliko firmi. U dokumentaciji koju je dobio CIN-CG može se vidjeti i da je ofšor firma Maksimovića prilikom osnivanja plasirala 50.000 akcija, koje vrijede po jedan dolar. Kao jedini akcionar firme “Royale Online Limited” navedena je kiparska of-šor kompanija "Nak Shareholders Limited". Ta firma se kao akcionar i vlasnik  pojavljuje u još najmanje 75 kiparskih kompanija. Nepuna dva mjeseca nakon osnivanja, Maksimovićeva “Royale Online Limited”, sa firmom sa Sejšela “Merig International inc”, 11. oktobra 2011. u Podgorici otvara “E-Gambling Montenegro", sa upisanim kapitalom od jedan euro. Čak je i podgorička notarka Tanja Čepić nešto više od deset dana prije osnivanja  “E-Gamblinga”, konstatovala da lično premijerov brat priznaje da je potpis na dokumentima o osnivanju firme “Royale Online Limited” njegov (identitet utvrdila i na osnovu JMB i broja lične karte).

Prilikom osnivanja firme “E-Gambling” prvi put se pojavljuje kao izvršni direktor Mađar Endri Kodolanji.
Prema dostupnoj dokumentaciji, izvjesni Mađar Sardi Laszlo u ime partnerske kompanije Maksimovića - “Merig International inc” dao je punomoćje Podgoričanki Snežani Perović da za račun te firme obavlja potrebne poslove u "E-Gamblingu".  Nije poznato ko je stvarni vlasnik "Meriga".
Inspekcija Uprave za igre na sreću pokrenula je inspekcijski nadzor zbog prijave da firma "E-Gambling" klađenje priređuje na sajtovima za koje nema licencu, kao ni desetine drugih povezanih firmi, nanijevši tako državi moguću višemilionsku štetu.
"E-Gambling" je sa samo jednom licencom, koju državi plaća 10.000 mjesečno, otvoritio 21 sajt za klađenje. Druga dva priređivača igara na sreću preko interneta "Vezuv" i "Sporting group" ni približno nijesu tako povlašćena - za svaki sajt pojedinačno moraju da imaju licencu, koja košta po 10.000 eura mjesečno. Ugovor sa E-Gamblingom kojim mu omogućava da sa jednom licencom priređuje igre na sreću na 21 sajtu je potpisao tadašnji direktor Uprave Marko Ćulafić, koji ne odgovara na pozive i poruke. Da stvar bude gora, postoji još najmanje 15 sajtova na kojima piše da su licencu dobili od firme "E-Gambling", koja je time praktično preuzela ulogu Uprave za igre na sreću, odnosno države. Partneri kojima je "E-Gambling" izdao ili prodao sajtove - licence, ne plaćaju ništa državi.
Uprava za igre na sreću posjeduje i dokaz da je E-Gambling u februaru 2014. na sajmu za igre na sreću u Londonu reklamirao usluge izdavanja licenci za igre na sreću preko interneta.
Postoji takođe i prijava partnera kojem je prodao licencu, kao i žalbe igrača koji su koristili neke od tih sajtova.

Ko povezuje  najmanje 11 firmi

Prije nekoliko dana dnevne novine "Vijesti"  objavile su  tekst o sedamdesetsedmogodišnjoj tkalji, direktorici firmi "Sonya" i "Serpil", koje su dobile licencu za internet kockanje od "E-Gamblinga". Starica je kazala novinarima da ne zna za te dvije firme, da nikada nije sjela za kompjuter i da joj je snaha J. K. uzela ličnu kartu i matični broj jer joj je “to trebalo za neke potpise”.
CIN-CG otkriva identitet J. K., s obzirom na to da se radi o jednoj od ključnih osoba koja je povezana direktno sa Maksimovićevim "E-Gamblingom", ali i sa drugih 11 umreženih firmi.
U pitanju je Beograđanka Jelena Knežević, koja je upisana kao izvršni direktor firme "Soft Cube International", koja je takođe dobila licencu za kockanje od "E-Gamblinga".
Osnivač firme "Soft Cube International" je državljanin Turske Cem Kara, koji je ovlastio direktora Maksimovićeve firme Mađara Endrija Kodolanjija da mu osnuje firmu u Podgorici.
U zapisnicima sa ročišta  u Upravi za igre na sreću iz 2013. godine o utvrđivanju obaveza E-Gamblinga za koncesione naknade evidentirano je da je Kodolanji kazao da je Kneževićeva (za koju nije navedena uloga u E-Gamblingu) u ime njega pisala tadašnjem direktoru Uprave za igre na sreću Marku Ćulafiću i tražila ukidanje naknade jer firma navodno “nije bila u mogućnosti da posluje i ostvaruje ikakav profit”.
Nekoliko članova porodice Kneževićeve bili su ili su i dalje izvršni direktori podgoričkih firmi:  "Exclusive Limited",   "Parnassa", "Bet-Football Limited", "Ungm Group", "Multi Index", "Alltex" i cetinjske  "Tiger Tree Holdings" . Na sajtovima tih firmi navedeno je da su dobili licencu za internet klađenje od kompanije “E-Gambling”. CIN-CG nije uspio da stupi u kontakt sa Kneževićevom, jer je njen mobilni telefon danima bio isključen.

Perovićeva radila kod osuđenog prevaranta

Podgoričanka Snežana Perović, koja je dobila ovlašćenje da za račun “Merig International inc” obavlja potrebne poslove u "E-Gamblingu", je prema podacima CRPS-a izvršna direktorka firme "Title Development Ltd", čiji je jedan od vlasnika i Veselin Ražnatović.
Ražnatović je početkom maja 2013. ekstradiran iz Srbije u Crnu Goru  na osnovu tri naredbe Osnovnog suda u Kotoru, radi privođenja na izdržavanje kazne zatvora u trajanju od četiri godine i šest mjeseci, zbog više krivičnih djela prevara.  Perovićeva je ovlašćeni zastupnik u podgoričkim firmama “Vert” i “Amigos”.

Internet klađenje paravan za pranje novca

Uprava policije Crne Gore u svojoj Procjeni opasnosti od teškog i organizovanog kriminala (SOCTA) pominje i internet kladionice. Navode da organizovane kriminalne grupe sve više koriste internet kladionice kao paravan za pranje novca.
"Očekuje se da će se i u Crnoj Gori u narednom periodu za pranje novca uglavnom koristiti elektronske transakcije i sistemi za elektronsko plaćanje preko interneta. Nove tehnologije nude mogućnosti koje će svakako biti interesantne i za one koji se bave kriminalom i pranjem novca, jer pružaju uslugu brzog i sigurnog međunarodnog transfera često neograničenih količina novca uz garantovanje anonimnosti", piše u SOCTA-i iz februara 2014. Kao preporuka za policijske snage u tom dokumentu navodi se da u narednih par godina treba da se poveća ulaganje službi za sprovođenje zakona u specijalizaciju službenika za istraživanje i nadzor sistema elektronskog plaćanja preko interneta, kao i za nabavku adekvatnih softverskih alata za istrage u ovoj oblasti.

U Njegoševoj 97, fiktivni automat klub i osam firmi sa 12 sajtova

Osnov E-Gamblingu za dobijanje koncesije za priređivanje igara na sreću preko interneta bilo je dobijanje licence za automat klub 4. februara ove godine.
Ugovor za priređivanje klađenja preko interneta potpisan je 10. februara.
Prema podacima sa sajta Uprave za igre na sreću taj automat klub E-Gamblinga nalazi se na Cetinju na adresi Njegoševa 97.
Ova ulica u Prijestonici nema jasno numerisane brojeve,  ali su komšije “Vijestima” pokazale ulaz gdje je taj broj, međutim tamo niti bilo gdje blizu u toj ulici nema automat kluba E-Gamblinga. Na taj adresi “Vijesti” nisu zatekle nikoga, a kroz prozor se može vidjeti mašina za šivenje i oprema kakvu bi mogla imati krojačka radnja.

Njegoševa 97 na Cetinju je i zvanična adresa najmanje osam firmi kojima je E-Gambling izdao ili prodao licencu za priređivanje igara na sreću preko interneta. Ne postiji nikakva tabla koja označava postojanje tih firmi na toj adresi.
Na te kompanije vodi se  12 sajtova za klađenje.
Kada je E-Gambling prvi put dobio licencu za internet klađenje, u maju 2012. osnov je bio njegova kladionica na adresi Cetinjski put b.b. u Podgorici. Međutim, inspekcija je tek dvije godine kasnije otkrila da prema evidenciji i žiro- računu, za to vrijeme uopšte nije bilo uplata za tu kladionici, a nijesu mogli otkriti ni gdje se ona fizički nalazi.
Zbog svega toga postoje sumnje da i automat klub na Cetinju postoji samo fiktivno. G. K.

HRONOLOGIJA

11. oktobra 2011.
E-Gambling registrovan  u Crnoj Gori za djelatnost kockanje i klađenje. Osnivači of šor firme Royale Online Limited i Merig International INC.

20. aprila 2012.
Dobija licencu za kladioničarske igre, što je zakonski osnov za dobijanje licence za priređivanje igara na sreću preko interneta.

14. maja 2012.
E-Gambling dobija prvu licencu za priređivanje igara na sreću preko interneta.

januar - novembar 2013.

Dopisivanje predstavnika E-Gambling i Ministarstva finansija o oslobađanju plaćanja naknade i da li je pravno moguće na jednu licencu otvoriti više sajtova za klađenje kojim bi upravljale druge firme preko poslovno-tehničke saradnje. Ministar Radoje Žugić  u novembru odgovorio da je poslovno-tehnička saradnja moguća, ali ne i prenošenje licence.

29. aprila 2014.
Uprava za igre na sreću raskida ugovore za kladioničarske igre i za priređivanje igara preko interneta jer koncesionar 23 mjeseca nije plaćao koncesiju. Uprava nije naplatila ni bankarsku garanciju od 30.000 u Prvoj banci, već je pustila da istekne.

4. februara 2015.

E-Gambling dobija novu licencu za automat klub, što je osnov za dobijanje koncesije za priređivanje igara na sreću preko interneta.

10. februara 2015.

E-Gambling dobija licencu za priređivanje igara na sreću preko interneta iako nije platio dug od oko 260 hiljada eura na osnovu ranijih koncesija. U ugovoru naveden 21 sajt za koncesiju i obaveza da plate ukupno 10.000 mjesečno, koliko se do tada plaćalo za jedan sajt.

5. avgust 2015.

Udruženje priređivača igara na sreću Montenegro bet podnosi prijavu protiv E-Gamblinga novom direktoru Uprave za igre na sreću. Montenegro bet tvrdi da E-Gambling i njegovi partneri priređuju igre na najmanje 44 sajta i da bi mjesečno trebalo da plaćaju 440.000 eura, a ne svega 10.000 eura.

25. avgusta 2015.
Inspekcija za igre na sreću pokreće inspekcijski nadzor nad E-Gamblingom. G. K.

CIN-CG objavljuje dokumenta vezana za osnivanje E-Gamblinga:

Dokumenta E-Gambling

Vladimir Otašević i Ana Komatina.
U istraživanju za ovaj tekst doprinio novinar "Vijesti" Goran Kapor

Bivši predsjednik opštine Pljevlja  iz redova Demokratske partije socijalista (DPS) Filip Vuković godinama   nije skrivao  lični i poslovni senzibilitet prema porodici prvostepeno osuđenog narkobosa Darka Šarića.
I njegov nasljednik iz redova opozicione Socijalističke narodne partije (SNP) Miloje Pupović  nastavio je sličnim stopama, dok ga u septembru prošle godine na mjestu šefa opštine nije zamijenio Mirko Đačić odbornik DPS-a.
Pupović je prema podacima Centra za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG)  radio sa Šarićevim saradnicima.
Pljevljaci godinama znaju za tamošnju firmu “Ving”, koju drže otac i sin Vukoman i Nikola Vučetić.
Ta firma  posluje sa Opštinom Pljevlja najmanje osam godina  i mahom dobija građevinske poslove, koji su u ukupnoj vrijednosti dosegli nekoliko miliona eura.
Ne bi bilo ništa čudno da Nikola Vučetić nije poslovni saradnik Darka Šarića, čija je pljevaljska firma "Mat petrol" angažovana na državnom poslu vijeka - izgradnji autoputa Bar - Boljare.
Njegovo ime i prezime pominjano je u firmi THP “Palić”, koja se nalazi u izvještajima srpskih bezbjednosnih organa o poslovima pranja kokainskog novca Šarićeve grupe.
Nikola Vučetić je bio i svjedok na suđenju za pranje novca Šarićeve grupe u susjednoj zemlji. On  nije bio među optuženima za pranje para, a među kojima se našao njegov rođak Marinko Vučetić.
Sve je počelo prije desetak godina, kada se tada 27-godišnji student Nikola Vučetić pojavio u Srbiji sa 2,5 miliona keša.
Tim novcem planirao je da kupi 51 odsto vlasništva turističko-hotelskog preduzeća “Palić”, sa dva tada čuvena hotela “Patria” i “Prezident”.
Međutim, do te kupovine nije lako došlo zbog problema sa tadašnjim akcionarima. U srpskoj juvnosti se postavljalo pitanje, odakle 27-godišnjaku  toliki novac?
Nakon manjih problema preduzeće “Palić” je ipak završilo u rukama Vučetića. Kupio ga je Nikolin rođak Marinko Vučetić, koji je uhapšen 2010. u koordinisanoj akciji tokom koje su u Beogradu i Pančevu uhvaćeni osumnjičeni Šarićevi saradnici, advokat Andrija Krlović i Predrag Milosavljević, direktor firme “Municipijum S”.
Od početka istrage u Srbiji protiv Darka Šarića, THP “Palić” se pominje kao dio njegove imovine stečene u privatizaciji.
U 2005. i 2006. godini Nikola Vučetić je u THP “Palić”, prema dostupnoj dokumentaciji, bio član upravnog odbora te firme sa 4.372 akcije, odnosno 19,54 odsto.

U toj firmi najveći akcionar bio je tih godina Nebojša Jestrović, koji se  tereti za pranje novca od kokaina,  sa 24,86 odsto akcija.
Sa druge strane Šarićev saradnik Nikola Vučetić poslovao je i u Crnoj Gori. On je sa ocem Vukomanom 13. avgusta 2002. osnovao firmu “Ving” u Pljevljima.
Ta firma  2007. godine dobila je posao rekonstrukcije Doma kulture u Pljevljima,  za vrijeme mandata  Filipa Vukovića.
Za taj posao do danas Opština je izdvojila više od tri miliona eura, ali posao ni nakon osam godina nije završen.
MANS je zbog sumnje da su zloupotrijebili službeni položaj u tom poslu podnio krivičnu prijavu protiv dva bivša predsjednika opštine Pljevlja  Vukovića i  Pupovića.
Prema podacima CIN-a CG to nije jedini ugovor čelnika Opštine Pljevlja sa firmom Šarićevog saradnika.
Od oktobra 2013. do maja prošle godine Pupović je potpisao pet ugovora sa firmom “Ving”, vrijednih više od 700.000 eura.
Prvi ugovor potpisan je 14. oktobra 2013., vrijedan 72.816 eura, kojim se firma Vučetića obavezala da izvede sve potrebne radove na asfaltiranju ulice u DUP -u “Dolovi II” u Pljevljima.
Samo nedjelju dana kasnije, Pupović potpisuje još jedan ugovor sa  “Vingom”, za koji se iz budžeta opštine izdvaja  ukupno 93.079 eura.
Tim ugovorom bila je predviđena modernizacija lokalnih puteva izgradnjom asfaltne podloge i sanacija oštećenja.
Miloje Pupović na isti dan 23. maja prošle godine potpisuje još tri ugovora sa firmom “Ving”,  i to za poslove koji su oslovljeni kao -  Asfaltiranje lokalnih i nekategorisanih puteva na teritoriji opštine, Sanacija lokalnih i nekategorisanih puteva asfaltnim zastorom na teritoriji opštine i Sanacija i presvlačenje kolovoznih i pješačkih površina asfaltnom masom na gradskim saobraćajnicama u Pljevljima.
Za prvi posao Vučetićima je opredijeljeno 377.349 eura iz budžeta opštine.

Drugi posao  na gradskim saobraćajnicama u Pljevljima koštao je poreske obveznike 136.873 eura, a za  asfaltiranje lokalnih i nekategorisanih puteva izdvojeno je trećim ugovorom još 28.236 eura.
Za pomenute poslove javljali su se i drugi izvođači radova, ali njihove ponude obično su odbijane kao nepotpune.
Novinari CIN-CG nisu uspjeli da stupe u kontakt sa Pupovićem, jer je njegov broj mobilnog telefona bio isključen.

Vučetić: Milioni u Srbiji nisu bili njegovi, ne znam čiji su

Iako se još 2005. u Srbiji pojavio sa 2,5 miliona keša, Nikola Vučetić u Crnoj Gori posjeduje samo stan od 108 kvadrata,  u širem centru Podgorice na petom spratu stambene zgrade. Vukoman Vučetić u Pljevljima ima stan od 84 kvadrata i nestambeni prostor na svoje ime. Novinari CIN-CG kontaktirali su diplomiranog inženjera građevinstva Vukomana Vučetića i jednog od vlasnika firme "Ving", koji je saopštio da 2,5 miliona eura, koje je ponudio njegov sin Nikola za kupovinu THP “Palić”, nije bio novac njegove porodice.

"Od tada je prošlo 10 godina. To je velika priča, a ja se sada nekih detalja i ne sjećam. Znam da je u Srbiji i ovdje vođena istraga oko toga i da je sve razjašnjeno. Nikola je samo htio da nekome učini i da on ponudi taj novac", rekao je Vučetić, koji nije saopštio ime osobe kojoj je njegov sin učinio uslugu. Dodao je da Darka i Duška Šarića poznaje godinama, da su njegove komšije i da se sa njima susretao.

Vuković: Zar je kriterijum za ugovor poznanstvo sa Šarićem

Bivši gradonačelnik Pljevalja Filip Vuković u telefonskom razgovoru sa novinarom CIN-CG  saopštio je da nije znao da je Nikola Vučetić povezan sa Šarićima, ali i da jeste da to ne bi bio kriterijum za dodjelu državnog ugovora.
“Nikola je tada bio student. Ugovor je potpisan sa njegovim ocem Vukomanom, koji je ugledni građevinar i građanin Pljevalja.  Zar je to kriterijum za dodjelu ugovora, ko poznaje Darka Šarića? Daj, budite ozbiljni...”, rekao je Vuković.

Đačić izmirivao obaveze prema Šarićevom partneru

Iz preduzeća “Ving“ podnijeli su prije više od dvije godine tužbu protiv Opštine Pljevlja, kojom su tražili da im lokalna uprava isplati 130.000 eura na ime kamate, za neblagovremeno plaćanje računa za radove koje je to preduzeće izvelo za račun te opštine.
Novi predsjednik opštine Pljevlja Mirko Đačić sredinom avgusta ove godine kritikovao je svoje prethodnike iz SNP-a zbog duga, koji su im navodno ostavili.
Između ostalog, tu je pomenuo i firmu “Ving”.
“Recimo, preduzeće ”Ving“ angažovao je SNP prošle godine uoči lokalnih izbora da asfaltira seoske puteve, pri čemu je stvorena obaveza od 587.000 eura, koju su ostavili nama u nasljeđe. Takođe, ostavili su nam obavezu po osnovu eksproprisanog zemljišta za izgradnju postrojenja za prečišćavanje otpadnih voda, dug eparhiji mileševskoj, koja je vlasnik zemljišta, u iznosu od 200.000 eura. Najveći dio obaveza koje su stvorene od 2006. do 2011. godine (kad je na čelu grada bio Filip Vuković) ostavili su po strani, ne izmirujući ih, pod izgovorom da to nijesu njihove obaveze. Za razliku od nas, koji smo ’Vingu’ platili, od kada smo konstituisali novu vlast, više od 368.000 eura. Izmirivali smo, dakle, obavezu koju je stvorio SNP”, rekao je Đačić.

CIN-CG objavljuje pet ugovora Pupovića sa pljevaljskom firmom "Ving":

VING ugovor 1   ,   Ving ugovor 2 ,   Ving ugovor 3 , Ving ugovor 4 , Ving ugovor 5

Vladimir Otašević i Ana Komatina

U Kineskoj kompaniji  “China Road and Bridge Corporation” (CRBC) saopštili su juče da su  zabrinuti  zbog informacije da je jedan od podizvođača na izgradnji autoputa  i firma Darka Šarića “Mat company”.

Iz te kompanije tvrde da nijesu angažovali  kompaniju prvostepeno osuđenog narkobosa, niti da su zaključili bilo kakav ugovor.

“Takođe, naša kompanija ne posjeduje informacije da je 'Mat Company' angažovana na projektu izgradnje autoputa, već smo ove navode saznali iz medija”, piše u saopštenju.

Iz kineske kompanije objasnili  su  da je ponudu za izvođenje pripremnih radova dostavila kompanija “Montenegropetrol”, kako tvrde, “sestrinska firma” kompanije “Transpetrol”.

Prema njihovim riječima, “Montenegropetrol”  angažovana je kao podizvođač nakon odobrenja Ministarstva saobraćaja i pomorstva, na čijem je čelu Ivan Brajović.

Kazali su  da su od kompanije “Montenegropetrol” zatražili da im razjasne tu situaciju, poručivši da su “duboko zabrinuti zbog ovog pitanja”.

Centar za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG) ranije je objavio da je mehanizacija firme osuđenog narkobosa Darka Šarića “Mat company” angažovana  na izgradnji pripremnih radova na autoputu Bar - Boljare.

Iz Uprave za imovinu saopšteno je da su radne mašine preduzeća “Mat company” 1. avgusta prošle godine dali u zakup pljevaljskom preduzeću “Tim company”.

Na čelu “Tim company” je Muhamed Delagija - Šarićev poslovni saradnik, pa mnogi spekulišu da se stvarni vlasnik zapravo nikada nije ni promijenio.

CIN-CG došao je do podatka da su zakupac imovine Šarića i vlasnik “Tim company” u aprilu   potpisali interni ugovor sa podgoričkom kompanijom “Transpetrol”.

Mehanizacija i vozila firma “Municipijum” i “Mat company” korišćena je mjesecima u mjestu Jabuka, nadomak Mateševa, na pripremnim radovima za autoput.

Vlasnici “Tim company” i “Transpetrol” nisu željeli da razgovaraju sa novinarima CIN-a CG o ugovorenom poslu.

Iz MANS-a  su ranije saopštili da državni organi kriju ključne informacije u vezi sa  najvećom investicijom.

Iz te nevladine organizacije ocijenili su poražavajućim da novac poreskih obveznika posredno završi u džepovima Šarića.

Kompanija Darka Šarića “Mat company” u blokadi je od 2011. godine, a njen dug u avgustu iznosio je 1.519.070 eura. Uprkos tome, država godinama posredno posluje sa firmom prvostepeno osuđenog narkobosa, čime se njegova kasa puni novcem crnogorskih građana.
Posljednji primjer te saradnje je angažovanje “Mat company”   na izgradnji autoputa Bar - Boljari.
Šarićevu kompaniju za taj posao angažovao je  “Transpetrol”, čiji  račun je takođe blokiran zbog duga od 624.360 eura.
“Transpetrol”  je podizvođač na građenju pristupne saobraćajnice i naselja za smještaj radnika kineske firme “China Road and Bridge Corporation” (CRBC) - glavnog izvođača radova na autoputu.
Zakupac imovine Šarića od 1. avgusta 2014. je  “Tim company”, vlasnika Muhameda Delagije. On je  Šarićev dugogodišnji saradnik.
Delagija je u aprilu potpisao interni ugovor sa podgoričkom kompanijom “Transpetrol”.
Tim ugovorom je omogućeno da se mehanizacija i vozila “Municipijuma” i “Mata” koristi mjesecima u mjestu Jabuka, nadomak Mateševa, na pripremnim radovima za autoput.

Raniji poslovi
I ranije  su angažovane firme narkobosa Šarića na državnim poslovima, prema podacima do kojih je došao CIN-CG.
Mehanizacija “Mat company”  korišćena je početkom 2012. godine na raščišćavanju puteva od sniježnih nanosa na sjeveru Crne Gore. I tada su do novca  iz državne kase došli posrednim putem.
Između Direkcije za saobraćaj Crne Gore i nekada državne kompanije AD “Crnagoraput“ potpisan je ugovor o redovnom održavanju magistralnih i regionalnih puteva u zemlji, što ta firma radi godinama i za šta dobija novac poreskih obveznika.  Većinski vlasnik preduzeća “Crnagoraput” je austrijska kompanija Štrabag.
Novinari CIN-CG imali su uvid u finansijske izvještaje te firme za 2012., 2013. i 2014. godinu.
U sva tri izvještaja pominje se Šarićeva firma i iznos koji “Crnagoraput” treba da joj uplati. Tako je 31. decembra 2012. revizor evidentirao da “Crnagoraput” na račun “Mat company” treba da uplati 36.206 eura.
Tačno godinu kasnije u izvještaju je naveden iznos za uplatu na račun Šarićeve firme od 40.038 eura, a u decembru 2014. - 33.452 eura.

Te uplate ne bi mogle da se realizuju bez ugovora između “Mat company” i “Crnagoraputa”, a za koji su godinama znali u državnoj instituciji - Direkciji za saobraćaj Crne Gore. To se može zaključiti i na osnovu izvještaja te institucije iz februara 2012. pod naslovom “Mehanizacija angažovana na raščišćavanju puteva”, gdje se Šarićeva firma pominje kao podizvođač “Crnagoraputa”.
Kako su uplate iz budžeta građana gomilale na račun firme “Mat company”, tako je rastao i dug te firme. U spiskovima blokiranih pravnih lica i preduzetnika Centralne banke Crne Gore može se vidjeti da dug Šarićeve firme mjesečno raste između šest i 11 hiljada eura.

Kada je sve počelo?
Kapital braće iz Pljevalja enormno se uvećavao  od kraja dedevesetih godina prošlog vijeka.
Viši sud je 27. jula 2011. godine donio rješenje o privremenoj  zabrani raspolaganja milionskom imovinom Duška Šarića.
Ipak, on se  prema katastarskim podacima i danas vodi kao jedini vlasnik, bez ikakvih tereta, nešto više od 550 kvadrata zemlje, pet poslovnih i dva stambena prostora u Ulici Tanasija Pejatovića u širem centru Pljevalja (ukupno 1.322 kvadrata).
Time se istražitelji nijesu bavili, jer je to kupljeno prije 2007. godine, kada je on navodno počeo da pere prljav novac.

Međutim, krimi-priča Pljevljaka počinje puno ranije...
Prije pet godina pljevaljski krojač Dragan Knežević u intervjuu za podgorički dnevni list “Vijesti” saopštio je da ga je Darko Šarić sa prijateljem, 1993. godine opljačkao, uzevši mu tadašnjih 72.000 maraka i nešto više od kilogram zlata.
Krađu je prijavio policiji, koja je ubrzo otkrila počinioce. Šarić je nakon pljačke nestao iz zemlje, pa je osuđen u odsustvu.
Knežević je rekao da se nakon pet godina (1998) Šarić vratio iz Italije u rodna Pljevlja.
Rekao je i da mu je tada Šarić vratio 50 hiljada maraka. Za ostatak ukradenog novca dao mu je “pasat”, vrijedan tada najmanje 22 hiljade maraka, koji je ispred njegove garaže parkirao Duško Šarić.
Mlađi brat osuđenog narkobosa kupio je i sagradio imovinu u Ulici Tanasija Pejatovića nakon što se njegov brat vratio iz Italije i vratio dug krojaču.

Italijanska policija 2008. godine identifikovala je grupu Šarićevih krijumčara kokaina i tokom te godine u nekoliko akcija zaplenila više od 700 kilograma kokaina.
Darko Šarić je u Beogradu prvostepenom presudom osuđen na 20 godina zatvora zbog šverca kokaina i pranja novca.
Nakon pisanja  CIN-a CG o posrednoj sprezi države i Šarića, iz MANS-a su  ranije saopštili da državni organi  kriju ključne informacije u vezi sa trenutno najvećom investicijom.
Iz te nevladine organizacije ocijenili su  poražavajućim da novac poreskih obveznika posredno završi u džepovima Šarića i da to pokazuje da je država nezainteresovana za ozbiljnu kontrolu projekta autoputa.
MANS je zbog toga insistirao da se u parlamentu formira posebno tijelo koje će povećati transparentnost  posla, ali i suštinski vršiti kontrolu nad trošenjem blizu milijardu eura novca crnogorskih poreskih obveznika.

Tužilaštvo nije interesovao dio kompanije
Iz Vrhovnog državnog tužilaštva u julu 2011. godine nije traženo da se teret “zabrana otuđenja, opterećenja i raspolaganja” upiše i na imovini koju Šarićeva “Mat company” koristi u Glasničkoj ulici u Pljevljima, nedaleko od Husein-pašine džamije. Radi se o porodičnoj kući i dvije njive ukupne kvadrature od oko 200 kvadrata. Sa druge strane, “Mat company” je upisana i kao korisnik porodične kuće u Ulici Vuka Kneževića od 212 m2. Na toj imovini država je, za razliku od Glasničke ulice, ipak upisala teret zabrane otuđenja, opterećenja i raspolaganja” po rješenju Višeg suda iz 2011. godine.

I Kolarević partner "Transpetrola"
Ni Šarićevom partneru "Transpetrolu" nije prvi put da radi na nekom projektu, koje se plaća iz budžeta građana.
Podgoričko preduzeće "Putevi", koje je osnovala Skupština Opštine Podgorica, u 2007. godini potpisalo je ugovor sa "Transpetrolom" o nabavci mljevenih agregata, vrijedan 250.000 eura. U februaru 2009. Ministarstvo uređenja prostora i zaštite životne sredine "Transpetrolu" i partnerskoj firmi "14. septembar" dalo je građevinsku dozvolu za četvorospratni kolektivni stambeni objekat na Starom aerodromu. Osnivač firme "14. septembar" je Mehmed Meša Kolarević, bivši suprug premijerove sestre Ane Đukanović.

Vladimir Otašević i Ana Komatina

Mehanizacija firme osuđenog narkobosa Darka Šarića “Mat company” angažovana je na izgradnji pripremnih radova na autoputu Bar - Boljare.
Imovinu firme “Mat company” država je zaplijenila u julu 2011. godine,  nakon pokretanja krivičnog postupka protiv formalnih vlasnika te firme:  brata narkobosa -  Duška Šarića  i njihovog prijatelja Jovice Lončara, kojima se sudi  zbog pranja para.
Centru za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG) iz Uprave za imovinu saopšteno je da su radne mašine preduzeća “Mat company” 1. avgusta prošle godine dali u zakup pljevaljskom preduzeću “Tim company”.
Na čelu “Tim company” je Muhamed Delagija -  Šarićev čovjek i poslovni saradnik, pa mnogi spekulišu da se stvarni vlasnik zapravo nikada nije ni promijenio.
Prema  podacima  Centralnog registra privrednih subjekata (CRPS), Delagija je bio ovlašćeni zastupnik i izvršni direktor “Mat company” i to u vremenu kad je imovinu te firme plijenila država.
On je u 2011. bio i svjedok na suđenju Šariću i Lončaru. Tada je kazao da je poslovanje firme "Mat company" bilo u skladu sa zakonom.
CIN-CG došao je do podatka da  je   zakupac imovine Šarića i vlasnik “Tim company” u aprilu potpisao interni  ugovor sa podgoričkom kompanijom “Transpetrol”.
“Transpetrol” je angažovan  na građenju  pristupne saobraćajnice i naselja za smještaj  radnika kineske firme "China Road and Bridge Corporation" (CRBC), koja je glavni izvođač radova na autoputu.
“Tim company” u avgustu prošle godine, osim imovine “Mat company”, zakupio je i drugu imovinu Šarića - noćni klub “Municipijum” i dvije fabrike betona u Pljevljima.
Mehanizacija i vozila  “Municipijuma” i “Mata” korišćena je mjesecima u mjestu Jabuka, nadomak Mateševa, na pripremnim radovima za autoput.

Ne moraju da traže dozvolu od Uprave za imovinu
Vlasnici “Tim company” i “Transpetrol” nisu željeli da razgovaraju sa novinarima CIN-a CG o ugovorenom poslu, tako je ostala nepoznanica koliko novca će prihodovati i kako su podijelili radove.
Iz Uprave za imovinu saopštili su da su oni samo dali u zakup zaplijenjenu imovinu i da   “Tim company” od njih ne mora tražiti   dozvolu za obavljanje nekih poslova.
“Nakon uzimanja u zakup privremeno oduzete imovine, zakupac za dalje korišćenje i upotrebu imovine, a u okviru ovlašćenja i namjene kojima sredstva služe, ne treba posebno da pribavlja dozvolu za upotrebu i korišćenje, već se ona podrazumijeva, odnosno definisana je samim ugovorom, njegovim pravima i obavezama”, kazali su iz Uprave.
Ovaj najnoviji slučaj nije bez presedana - Šarić je oduzetu imovinu u svoje ruke i ranije vraćao posredno, preko prijatelja i saradnika.
U avgustu 2013. godine iz Uprave za imovinu zvanično su saopštili da je  Šarićev prijatelj i advokat Radovan Štrbac zakupac imovine  te porodice.
“Zakupac je preuzeo i više drugih obaveza, između ostalog da zaposli najmanje 25 radnika, da servisira sve mašine o svom trošku, da poveže radni staž i isplati zaostale zarade osobama koje su bile zasposlene u preduzećima 'Mat company' u momentu privremenog oduzimanja imovine", rekao je tada pomoćnik direktora Uprave za imovinu Osman Nurković.
Iz te institucije nijesu objasnili da li je taj ugovor i dalje na snazi, odnosno kada je eventualno raskinut. Štrbac je u Srbiji bio optužen  da je oprao milione eura Darka Šarića kupovinom firmi u Vojvodini.
Cjelokupna privremeno oduzeta imovina Šarića u Crnoj Gori   procjenjuje se  na oko 12,5 miliona eura.
Šarić je u Beogradu prvostepenom presudom osuđen na 20 godina zatvora zbog šverca  kokaina i pranja novca.

Delagija potpisao za Šarićev kredit

Delagija je na suđenju u 2011. istakao da je on bio samo “formalni, a Lončar stvarni direktor” firme Mat company.
Dok je bio direktor Šarićeve i Lončareve firme, Delagija je u decembru 2009. potpisao ugovor o kreditu, koju je "Matu" odobrila Hipo alpe adria banka. Radi se o kreditu od 2.850.000 eura. Kao obezbjeđenje kredita tada je bilo založeno i neplodno zemljište površine 2.464 kvadratnih metara, parcela od 2741 i poslovna zgrada površine 73 kvadrata u Pljevljima.
Delagija se prije nekoliko dana javio na telefonski poziv novinarke CIN-a CG i obećao da će dati izjavu.
Međutim, više nije odgovarao na pozive.

Oslobođeni plaćanja  PDV-a,  carine, poreza...

Izgradnja prve dionice autoputa Bar - Boljare  zvanično je počela  u maju.
Skupština je u decembru 2014. usvojila Zakon o izgradnji autoputa,  a ta investicija državu će koštati preko milijardu eura.
Vlada je sa kineskom kompanijom postigla dogovor da se izgradnja 41 kilometra puta od Smokovca do Mateševa plati 809 miliona eura.
Najveći dio novca Vlada je obezbijedila  kreditom kod kineske Exim banke, uz kamatu od dva odsto i grejs periodom od šest godina.
Zakonom o autoputu kineski izvođač i njegovi podizvođači oslobođeni su plaćanja PDV-a, carine, poreza i doprinosa na inostrane radnike i poreza na dobit.

Vladimir Otašević i Ana Komatina

U Osnovnom sudu u Kotoru još nije riješen predmet koji je pokrenuo sada već pokojni Ćiro Kanone (Ciro Cannone), Italijan iz Brindizija osuđivan zbog pranja miliona eura od šverca cigareta.
Kanone je još 2013. tužio pastorka Roberta Ivicu Šušića (Robert Ivitsa /Raul/ Shushich), inače studenta Univerziteta Donja Gorica i potpredsjednika mladih Atlantskog savjeta.
U tužbi Kanone tvrdi da mu je Šušić oteo stan od 79 kvadrata i garažu nedaleko od Svetog Stefana i Miločera.
Prema podacima do kojih je došao Centar za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG) tužbu je podnijela Kanoneova punomoćnica, advokatica iz Podgorice Mirjana Tomović, 16. avgusta 2013.
Tomović je u razgovoru sa novinarom CIN-a-CG potvrdila da je predmet za povraćaj stana pokrenut, a trenutno je zamrznut zbog smrti Ćira Kanonea.
“Ćiro Kanone je preminuo prošle godine. Njegovi zakonski nasljednici trebalo bi da aktiviraju taj predmet”, kazala je Tomovićeva.

Kanone je stan i garažu kupio u februaru 2012. Stan se nalazi na prestižnoj lokaciji na našem primorju, blizu Miločera. Za tako  mjesto cijena od 125.000 eura, koliko je plaćen stan, bila je prilično povoljna.

Stan i garaža kupljeni kod Mićunovića
CIN-CG imao je uvid u kupoprodajni ugovor pokojnog Italijana. Kanone je za kupovinu stana u njegovo ime ovlastio tadašnju suprugu Marijanu Kaluđerović (Mariana Kalugerovich), državljanku Bugarske, sa prebivalištem u Podgorici.
Zanimljivo, Kanoneu je stan prodala firma “Anagusta”, kontroverznog nikšićkog biznismena Branislava Brana Mićunovića, koji se sa premijerom Milom Đukanovićem i Stankon Canetom Subotićem nalazio na optužnici za šverc cigareta italijanskog tužioca Đuzepe Šelzija.
Potpisnik kupoprodajnog ugovora u ime “Anaguste” bio je Nenad Mićunović, bratanić Brana Mićunovića.
Kada je, godinu i nešto nakon kupovine, u julu 2013. godine Kanone došao u Crnu Goru čekalo ga je neprijatno iznenađenje - nije mogao da otključa stan. I to samo nekoliko dana nakon što mu je italijanska finansijska policija za borbu protiv mafije (Guardia di Finanza) zaplijenila u Brindiziju milionsku imovinu.

Kanone nije htio da se pomiri sa gubitkom stana i garaže u Crnoj Gori. Optužio je pastorka  Šušića, sina njegove supruge Marijane, da ga je prevario i da je stan bez njegovog znanja prebacio na sebe i postavio novu bravu.
U tužbi, u koju je CIN-CG imao je uvid, između ostalog, piše da je u katastru i od notarke Irene Polović saznao da je 2. februara 2012, samo dan nakon što je postao vlasnik te imovine, njegova supruga Marijana iskoristila punomoćje, koje joj kako tvrdi on nije dao, i prebacila (prodala) stan i garažu njenom sinu Robertu.
Kanone je tužbom od Osnovnog suda u Kotoru tražio da se proglasi ništavim ugovor između njegove supruge i njenog sina.
U tužbi je tražena i privremena mjera, zabrana da Robert Šušić proda sporni stan i garažu.
Ipak, prema podacim koje je prikupio CIN-CG, Kanone tužbom nije uspio na vrijeme da spriječi prodaju stana. Njegov pastorak Šušić je 12. avgusta 2013, kod budvanske notarke Slavke Vukčević, zaključio Ugovor o poklonu sa tada maloljetnim Podgoričaninom i kako piše u ugovoru kumom, koga su zastupali roditelji Ivan i Nina Đonović. Tim ugovorom Šušić je prenio vlasništvo nad stanom i garažom na maloljetnog Đonovića.

Tužba protiv maloljetnika
Tu nije bio kraj drami oko nekadašnjeg stana Mićunovićeve firme “Anagusta”.
Šušić je, navodno, u februaru ove godine postao, kako tvrdi žrtva prevare.
On je, preko svog advokata Čeda Dobrovića, protiv maloljetnika podnio tužbu Osnovnom sudu u Kotoru tvrdeći da stan nije želio da pokloni, već proda po dogovorenoj cijeni od 165.000 eura.
Tužbom traži da sud poništi Ugovor o poklonu i da se stan vrati u njegovo vlasništvo.

“Tužilac i njegova majka Marijana su prodavali predmetne nepokretnosti, a za njihovu kupovinu su se interesovali Ivan i Nina Đonović.
U momentu kad su postigli prihvatljivu prodajnu cijenu nepokretnosti - 165.000 eura tužilac (Robert) se sa Đonovićima dogovorio da zaključe ugovor o prodaji predmetnih nepokretnosti... Ivan Đonović je, međutim, predložio tužiocu i notaru da zaključe ugovor o poklonu, bez obzira što se radi o ugovoru o prodaji, sa obrazloženjem da u pogledu realizacije dogovorenih elemenata u dijelu isplate kupoprodajne cijene nepokretnosti neće biti nikakvih problema, ali da njemu više odgovara da ugovor o poklonu zaključi na ime maloljetnog tužioca, zbog plaćanja predviđenih dadžbina”, piše između ostalog u tužbi Šušića.
Prvi notar je, tvrdi se u tužbi, odbio da napravi takav ugovor, sa objašnjenjem da bi to bio “nezakonit pravni posao”.
“Stoga su tužilac i Đonovići kod notara Slavke Vukčević iz Budve zaključili ugovor o poklonu, pri čemu ovom notaru nijesu naglašavali da se radi o ugovoru o kupoprodaji nepokretnosti. Tužilac je doveden u zabludu od strane Ivana Đonovića, kome je povjerovao da će mu isplatiti kupoprodajnu cijenu nepokretnosti”, piše u tužbi koju je sačinio advokat Dobrović.
Šušić za CIN-CG nije htio da komentariše dešavanja sa stanom, koji je nekada bio u vlasništvu Kanonea. Zatražio je da se pitanja proslijede njegovom advokatu Dobroviću, koji se nije javljao na brojne telefonske pozive CIN-a-CG.

Pranje novca i šverc cigareta i droge

Ćiro Kanone, koji je u posljednjim godinama svog života očito imao dobre veze u Crnoj Gori bio je u žiži italijanskih medija i tamošnjih istražnih organa.
Italijanski medij “Trnews.it” u julu 2013. godine objavio je da je sad već pokojni Ćiro Kanone predvodnik švercerske organizacije.
Finansijska policija za borbu protiv mafije te godine Ćiru i njegovom sinu Oskaru zaplijenila je trajno imovinu vrijednu blizu šest miliona eura, nakon istrage koja je trajala više od godinu.
Njegova firma, koja je  poslovala u sektoru proizvodnje plastike, je tada konfiskovana, a zvanični organi su navodili da je  porodica Kanone novac prala u Italiji, Monaku, San Marinu, Bahamima...

To nije bio prvi put da su Kanoneovi  na udaru policije. Po švercu i pranju novca tamošnjim pravosudnim i bezbjednosnim organima poznati su više od 15 godina.
Medij “Brindisireport.it” u martu 2010. godine objavio je da je finansijska policija i tada plijenila njihovu imovinu (stanove, automobile, novac na računima...) vrijednu preko četiri miliona eura. A još u mart 2001, italijanska “La repubblica” je objavila informaciju da je finansijska policija otkrila kriminalnu organizaciju, koja se bavila pranjem novca od šverca cigareta. Tada je uhapšeno i optuženo 17 osoba i zaplijenjena švercovana roba vrijedna oko 25 milijardi tadašnjih italijanskih lira.
Među uhapšenim bilo je osoba poznatih i po švercu droge. Prema podacima policije ta ogranizacija imala je ogranke u italijanskoj regiji – Lombardija, Švajcarskoj i San Marinu. Zbog pranja novca i šverca cigareta Ćiro je u maju 2009. osuđen na pet godina zatvora, a njegov sin Oskar na šest.

Polje interesovanja terorizam i sajber kriminal

I Robert Šušić, kao njegova majka, ima bugarsko državljanstvo i prebivalište u Podgorici. Robert je student na master studijama Univerziteta Donja Gorica (UDG. Taj fakultet radi u sklopu firme “Univerzitats” u kojoj je suvlasnik premijer Đukanović.
Na sajtu Atlanskog saveza Crne Gore stoji da Šušić ima funkciju potpredsjednika mladih te organizacije. U njegovoj biografiji piše da je stekao specijalizaciju za spoljnu politiku i diplomatiju. Trenutno je i na funkciji i potpredsjednika “YATA international” (Mladih Atlanskog saveza na međunarodnom nivou).
“Polja njegovog interesovanja su istraživanja međunarodnih odnosa, međunarodna bezbjednost – na polju terorizma i sajber kriminala u zemljama u razvoju”, piše između ostalog u biografiji Šušića.

Preduzetnica sa dvije firme u Podgorici

Prema podacima Centralnog registra privrednih subjekata (CRPS) Marijana Kaluđerović u glavnom gradu Crne Gore posjeduje dvije firme – “La Serenissima” i “LMP”. Firmu “La Serenissima”, koja se bavi trgovinom na malo namještajem, opremom za osvetljenje i ostalim predmetima za domaćinstvo u specijalizovanim prodavnicama, u avgustu 2002. osnovao je Italijan Serđo Rombaldoni (Sergio Rombaldoni).
Kaluđerovićeva se prilikom osnivanja vodila kao ovlašćena zastupnica i izvršna direktorica te firme. Nepunu godinu kasnije Rombaldoni istupa, a Kaluđerovićeva postaje vlasnica firme, dok njene prethodne funkcije preuzima Goran Kaluđerović. Druga firma “LMP” bavi se nespecijalizovanom trgovinom na veliko, a osnovana je u martu 2011, sa adresom u zgradi Maxim u Podgorici. Njeni osnivači su Robert Šušić (40%), Marijana Kaluđerović (50%) i Bugarin Dimitar Guerganov (Dimiter Guerganov).

Vladimir Otašević i Ana Komatina

Bivši funkcioner srpske tajne službe - milioner i poznanik premijera Mila Đukanovića, Beograđanin Nenad Đorđević poslovno je povezan sa Podgoričaninom Željkom Perovićem, za koga italijanski tužioci tvrde da je povjerljivi saradnik švercera cigareta iz Brindizija.
Dokumentacija u koju je imao uvid Centar za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG) pokazuje da je Đorđević i čašćavao Perovića.
Željko i njegov brat Duško dovode se u vezu sa novim epizodama šverca cigareta između Crne Gore i Italije, otkrivenim kroz policijsku akciju italijanske policije nazvanu po budvanskom ostrvu Sveti Nikola iz septembra 2013. godine.
Prema podacima Centralnog registra privrednih subjekata (CPRS) Željko posjeduje firmu “Yachtmaster,” osnovanu u Budvi 5. marta 2007. godine. CIN-CG imao je uvid u dokumenta Perovićeve firme “Yachtmaster”.
Prema dokumentima, ta je firma povezana sa Đorđevićem, koji je realizovao unosne poslove i sa Stankom Subotićem Canetom, prijateljem premijera Đukanovića.
Đorđević je u martu 2007. godine prodao sedam hektara svoje imovine na ostrvu Sveti Nikola Subotićevoj kompaniji “San investments” za 24 miliona eura.
Biznismen iz Srbije je to zemljište prethodno kupio 2001. od lokalnih porodica za tadašnjih 500.000 maraka. Od 2007. do 2010. godine ostrvo je bilo u vlasništvu firmi Subotića. Subotić i Đukanović, optuženi su u oktobru 2008. da su pomagali italijanskim kriminalnim grupama da švercuju cigarete u Italiju od 1994. do 2002. godine.
Đukanović je 2009. godine optužbe izbjegao zahvaljujući imunitetu, koji je stekao kao šef Vlade, dok je Subotić oslobođen optužbi 2013. godine.
Prema dokumentima CRPS-a može se zaključiti da je bogati Beograđanin bio darežljiv prema Peroviću. Naime, 8. avgusta 2007. godine Đorđević i Perović potpisali su Ugovor o pristupanju osnivača i ustupanju dijela osnivačkog kapitala. Đorđević je ugovor potpisao kao zastupnik firme “Admirable” iz Budve.

Tim ugovorom kompanija “Admirable” postala je suosnivač firme “Yachtmaster”.
Preko svoje firme Đorđević je u Perovićevu “Yachtmaster” unio pokretnu imovinu (bager gusjeničar, bager utovarivač, brodsko korito i motor za čamac) vrijednu 131.495 eura.
Nepuna tri mjeseca kasnije Đorđević sa “Admirable” istupa iz firme “Yachtmaster”, ali Peroviću na dar ostavlja svu pokretnu imovinu koju je u nju unio.

Poklanja mu i kolica za sladoled
Beograđanin tada poklanja Podgoričaninu i autodizalicu i kolica za sladoled vrijednosti 3.600 eura, tako da Peroviću ostaje oprema vrijedna ukupno 135.095 eura.

Prema podacima CRPS-a, kompaniju “Admirable” u Budvi osnovala je Beograđanka Vesna Obrenović u avgustu 2002. godine. Dvije godine kasnije ona je istupila iz te firme i predala je na upravljanje bez ikakve nadoknade Đorđeviću.
Željko Perović je u telefonskom razgovoru sa novinarkom CIN-a kazao da se u dokumentaciji njegove firme piše sve vezano za poslove sa Đorđevićem, kojeg poznaje godinama. Istakao je i da duži niz godina poznaje i Obrenović.
“Nenad i Vesna su nevjenčani muž i žena i imaju djecu. Znam da se hotel “Admiral” u Budvi vodio na Vesnu”, kazao je Perović.
Ime Željka Perovića “Zelko” i broj telefona 069033***, nalazi se u spisima italijanskog tužilaštva, koje je rukovodilo akcijom “Sveti Nikola”, kada su u septembru 2013. uhapšene 42 osobe zbog šverca cigareta iz Crne Gore u Italiju.
Prema italijanskim istražiteljima Perović je kontaktirao i sa Antonijom Prudentinom, sinom Frančeska Prudentina (Ćićo la Busta) Italijana kojeg su zvali “kralj cigara,” optuženog i osuđenog na šest godina zatvora zbog šverca cigareta.
U spisima glavnog tužioca područne Direkcije za borbu protiv mafije Katalda Mote, između ostalog, nalazi se komunikacija Perovića sa uhapšenim Frančeskom Alfaranom, koji je prisluškivan. Prema tim spisima uhapšeni Alfarano, Željku Peroviću je saopštio svoju zabrinutost zbog sumnje da je u avionu ka Crnoj Gori sreo dvojicu finansijskih policajaca iz Italije.
U istim spisima navodi se i da je Alfarano poslao SMS poruku u kojoj je rekao da mu je “njegov prijatelj Željko savjetovao da skloni cigarete na sigurno mjesto u iščekivanju boljih vremena”.
Perović je ranije u medijima negirao da ima veze sa švercom cigareta iz Italije u Crnu Goru i da je se sinom mlađim Prudentinom kontaktirao jedino u vezi s prodajom čamca.
Prema italijanskoj finansijskoj policiji (Guardia di Finanza) malo ostrvo Sveti Nikola, koje se nalazi preko puta turističkog središta Budve, služilo je švercerima kao logistička baza tokom 2012. i 2013. godine, a možda i duže.
Krijumčari koji su prevozili cigarete do obale italijanske pokrajine Apulja boravili su na tom ostrvu tokom svog boravka u Crnoj Gori.
U CRPS dokumentaciji, u koju je CIN-CG imao uvid, piše da je krajem juna 2011. godine Perović osnovao Poslovnu jedinicu “Hawaii”, sa adresom upravo na ostrvu Sveti Nikola.
Kao djelatnost te poslovne jedinice navedeni su restorani i pokretni ugostiteljski objekti. Za razliku od italijanske policije, crnogorska policija nije nikoga uhapsila, a ni optužila. Italijanska policija nije sarađivala sa crnogorskom policijom tokom akcije “Sveti Nikola”.

Bratanić Brana Mićunovića  podizao dokumenta

Beograđanka Vesna Obrenović imala je kontakt i sa Predragom Mićunovićem, bratanićem nikšićkog biznismena Branislava Brana Mićunovića, koji se sa Đukanovićem i Subotićem nalazio na optužnici za šverc cigareta italijanskog tužioca Đuzepe Šelzija.
Veze između Beograđanke i mađeg Mićunovića mogu se vidjeti u dokumentima firme “Admirable,” koja je nekada pripadala Obradovićevoj.
Naime, ona je u novembru 2002. godine dala ovlašćenje Mićunoviću da može u ime i za račun preduzeća “Admirable” da podigne rješenje o osnivanju poslovne jedinice tog preduzeća u Beogradu.

Željko Perović u razgovoru sa novinarkom CIN-a CG potvrdio je da poznaje Predraga Mićunovića.
“Ja sam se sa njim podigao. Drugovi smo od djetinjstva”, odgovorio je Perović na pitanje u kakvim odnosima je sa Mićunovićem.
Novinarka CIN-a kontaktirala je i Predraga Mićunovića, koji je u kratkom telefonskom razgovoru saopštio da ne poznaje Vesnu Obrenović i da nije čuo za firmu “Admirable”.
“Ne poznajem tu ženu. Odakle vam pravo da me zovete?”, pitao je novinarku Mićunović, nakon čega je saopštio da ne želi da nastavi razgovor.
Pregledom dostupne dokumentacije ne može se zaključiti da li je Mićunović od Obrenovićeve 2002. godine dobio ovlašćenje da podigne dokumenta o osnivanju poslovne jedinice “Akademski klub Licej” u Beogradu, koja je poslovala u okviru firme "Admirable", ili se radi o nekoj drugoj poslovnoj jedinici, koja u CRPS nije evidentirana. “Akademski klub “Licej” namijenjen je biznismenima, diplomatama i svima onima čiji je ukus prilagođen svjetskim standardima.
Klub se nalazi u starom dijelu Beograda, u luksuznoj vili...”, piše na sajtu – www.vibilia.rs.
CIN-CG došao je u posjed i zvaničnog dokumenta u kojem piše da je vlasnik firme “Admirable” Đorđević donio odluku o gašenju tog akademskog kluba.
Piše da je tu odluku donio 1. oktobra 2005. godine, ali da ona nije zavedena tog dana u nadležnom organu. Pečat Privrednog suda u Podgorici na tom dokumentu je otisnut na datum 29. decembar 2005.
Uvidom u Registar privrednih društava Srbije može se vidjeti da u Beogradu i danas postoji aktivno privredno društvo “Licej”.
Piše da je osnovano 10. juna 2005, a ne tri godine ranije. Osnivač te firme je upravo Đorđević. U firmu “Licej” upisan je novčani kapital od 736.873.444 dinara (RSD), odnosno danas nešto više od šest miliona eura. Taj novčani kapital unijet je u januaru 2007. godine.
Te godine u decembru u istu firmu unijeto je i 188.103.120 dinara (RSD).

Obavještajac, političar,  profesor, milioner...

Kontroverzni biznismen iz Srbije Nenad Đorđević i darodavac Perovića, prema biografiji dostupnoj na sajtu njegovog Fakulteta za diplomatiju i bezbjednost “www.diplomatija.com” radio je u Službi državne bezbjednosti (SDB), ali i kao profesor na Kriminalističko-policijskoj akademiji u Beogradu.
“Od 1988. bavi se privatnim poslom, posjeduje svoju kompaniju. Fakultet za menadžment malih i srednjih preduzeća osnovao je 2001. godine, a od decembra 2007. godine vlasnik je i Akademije za diplomatiju i bezbjednost. Redovan je profesor na Akademiji za diplomatiju i bezbjednost i Fakultetu za menadžment malih i srednjih preduzeća i predsjednik Savjeta na oba fakulteta”, piše u biografiji Đorđevića.
Bogati profesor, nekadašnji debeovac, hapšen je pod optužbom da je kao direktor Zavoda za zdravstvenu zaštitu Srbije, zloupotrijebio položaj i zdravstveni fond oštetio za milione. Tih optužbi je kasnije oslobođen. U svom intervjuu u emisiji “Goli život” kod Milomira Marića kazao je da mu je sve smješteno i da je uhapšen po nalogu Mire Milošević, supruge nekadašnjeg predsjednika Jugoslavije Slobodana Miloševića.
“Bio sam prvi predsjednik JUL-a, smatrao sam da su nas lažni nacionalisti u crno zavili, ali sam prvi završio u zatvoru kada sam razotkrio lopove u našim redovima", kazao je Đorđević. Tvrdio je da je izbjegao nekoliko atentata i sve do 5. oktobra 2000. krio se u Italiji i Crnoj Gori.

Atentat mu je, navodno, spreman u Crnoj Gori. Istakao je da se spasio jer je imao dobre kontakte sa ljudima iz DB-a Crne Gore.
Na pitanje Marića kako je uspio da pobjegne iz Beograda u Crnu Goru, Đorđević je kazao da je imao lična dokumenta BiH i to na svoje ime.
"Pa lijepo, imao sam druga dokumenta, na moje ime. Imao sam bosanska dokumenta. Ja nisam nešto posebno bježao. Sjeo sam u kola i otišao. Jednostavno, oni su mislili da mogu da me nađu gdje hoće i kad hoće. Pretpostavljam da je to bio koncept. Bolje im je bilo da me likvidiraju u Crnoj Gori nego u Srbiji. U Crnoj Gori su to mogli da prebace na crnogorsko rukovodstvo. Ali ja sam bio u dobrim odnosima i sa (Vukašinom) Marašem i sa Milom (Đukanovićem), i svim ostalima. I oni su mi pružili zaštitu, nesporno. Milo je bio korektan i Maraš isto tako, to im ne mogu nikad zaboraviti, tu koreknost koju su imali”, kazao je Đorđević.
Pomenuo je i pokušaj atentata na Vuka Draškovića u Budvi.
“Pokušaj atentata trebalo je njega da zaplaši i da bude maska za moju otmicu. Vidio sam ujutru Legiju i helikopter koji je sletio na stadion Mogrena pored mog hotela Admiral. Cinično mi se unio u lice i rekao zagonetno da nije došao po mene!", kazao je Đorđević u emisiji “Goli život” u januaru prošle godine.
CIN-CG pokušao je da kontaktira Đorđevića i pita za njegove veze sa Željkom Perovićem.
Na Đorđevićev zvanični mejl, koji se može naći na sajtu njegovog Fakulteta za diplomatiju i bezbjednost, poslata su pitanja, ali odgovor nije stigao ni nakon nekoliko dana.

Prva banka i krediti  za firme Subotića

Prema ranijem istraživanju OCCRP-a i MANS-a Prva banka premijerovog brata Aca Đukanovića u nekoliko navrata je davala milionske kredite firmama povezanim sa Stankom Subotićem.
Kontroverzni biznismen od Prve banke dobijao je kredite i nakon što je Specijalno tužilaštvo za organizovani kriminal Srbije izdalo 20. juna 2007. godine međunarodnu potjernicu, u kojoj je Subotić opisan kao vođa organizovane kriminalne grupe, koja je krijumčarila i ilegalno prodavala cigarete između 1995. i kraja 1996. godine.
“Đukanovićeva porodična banka je firmi San Investments 11. oktobra 2007. godine odobrila dva kratkoročna kredita u ukupnom iznosu od 4,7 miliona eura. Subotić je u Srbiji optužen 5. decembra. I pored toga, 31. decembra banka je firmi San Investments odobrila još jedan kredit u iznosu od
5,4 miliona eura.
San Investments je završila godinu sa 37 miliona eura duga, navedeno je u finansijskom izvještaju firme”, piše u ranijem istraživanju OCCRP-a i MANS-a.
Dana 14. januara 2008. godine Subotićeva firma San Investments potpisala je ugovor o hipoteci sa Prvom bankom, kojim je u zalog stavila zemljište na ostrvu Sveti Nikola za dug u iznosu od 19,2 miliona eura...

Vladimir Otašević i Ana Komatina