Republički Zavod za urbanizam i projektovanje (RZUP), premijerovog brata Aca Đukanovića, dobio je milione eura iz državnog budžeta na ime izrade planskih dokumenata i nadzora projekata.

Ponude RZUP-a okarakterisane su kao najbolje na više od 60 tendera u posljednjih pet godina.

Nosioci državnih i opštinskih funkcija su od 2011. do danas, po tom osnovu, sa predstavnicima Đukanovićeve firme parafirali ugovore vrijedne najmanje četiri miliona eura, koje građani finanisiraju godinama.

To su pokazali podaci do kojih je došao Centar za istraživačko novinarstvo (CIN-CG). đ

Samo na portalu Javnih nabavki novinari CIN-a pronašli su 57 ugovora RZUP-a, vrijednih ukupno 1.692.338 eura. Svi ti ugovori potpisani su od 2012. do danas, što znači da Đukanovićeva firma, koja se bavi izradom planskih dokumenata i stručnim nadzorom projekata, prosječno dobija jedan ugovor mjesečno.

Ta kompanija je najviše poslovala sa Direkcijom javnih radova - Ministarstva održivog razvoja i turizma.

CIN-CG je pronašao 16 ugovora te direkcije i RZUP. Svi su parafirani u posljednje četiri godine, a njihova ukupna vrijednost je oko 330.000 eura. U istom periodu predstavnici firme Aca Đukanovića potpisali su 15 ugovora sa Agencijom za izgradnju i razvoj Podgorice.

Posao RZUP-u godinama omogućavaju i Opštine Bijelo Polje, Ulcinj, Bar, Tivat, Cetinje... Đukanovićeva firma nerijetko se na državne tendere javljala i sa partnerskim kompanijama, sa kojima je dijelila prihod. Radi se o firmama: “Ing Invest” - Danilovgrad, “Geoprojekt”, “Alatel”, “Hidrofokus”, “Geo Sistem”, “Pop Projekat”, “MI”, “S&T Sistem” - sve iz Podgorice.

Na tenderima u posljednjih nekoliko godina Aco Đukanović je, preko svoje kompanije RZUP , konkurisao i sa preduzećem “BB Solar” u vlasništvu njegovog bratanića – premijerovog sina, Blaža Đukanovića.

Od poslova koji su između ostalog bili povjereni RZUP-u po opštinama bile su izrade projekata za objekat Doma mladih Gorštak, pješačke staze u Rožajama, biciklističke staze u Podgorici, rekonstrukcije puta u gradskoj Opštini Golubovci, Ulice Nemanjića u Mojkovcu, vršenje stalnog stručnog nadzora na izgradnji Dnevnog centra za posebnim potrebama u Rožajama...

Svi ti podaci se mogu naći u ugovorima na portalu Javnih nabavki.
Ipak, sa namjerom ili ne, na tom sajtu javnosti nije prezentovan najunosniji ugovor firme Đukanovića – Izrada Prostornog plana posebne namjene (PPPN) za obalno područje Crne Gore. Samo taj ugovor vrijedan je 1.395.777 eura!

Takođe, nema ni podataka o ugovoru za izradu Prostornog plana posebne namjene (PPPN) Nacionalnog parka Lovćen, vrijednosti 275.000 eura.

Skriveni su i ugovori RZUP-a za Državne studije lokacije “Virpazar”, “Kamenovo”, “Sektor 34”, “Valdanos”... Na te tendere Đukanovićeva firma, prema podacima CIN-CG, javila se sama i dobila je ugovore vrijedne ukupno 271.777 eura.

RZUP u sklopu PPPN za obalno područje između ostalog izrađuje i projektnu dokumentaciju za lokaciju ulcinjske Solane “Bajo Sekulić”, gdje ucrtavaju i turistički spa i welnes centar, uprkos upozorenjima domaće i inostrane stručne javnosti da se to područje ne bi smjelo urbanizovati, jer bi trebalo da prestavlja zaštićenu zonu, pošto je jedno od najvrednijih evropskih staništa za različite vrste ptica.

Savjet za privatizaciju, na čijem je čelu premijer Milo Đukanović, uskoro treba da odluči da li je firma “Eurofond” prilikom privatizacije Solane platila pravičnu naknadu i za 14 miliona kvadrata sada državnog zemljišta (U Katastru nejasnim slijedom događaja ne postoji upisan titular - država, samo korisnik - "Eurofond").

Premijer se u tom predmetu gotovo sigurno nalazi u konfliktu interesa i poziciji da omogući svom bratu Acu Đukanoviću milionski prihod.

Naime, ukoliko Đukanovićev Savjet donese odluku da je nadoknada za zemljište adekvatno plaćena, Solana - “Eurofonda” će biti upisana kao vlasnik vrijednog zemljišta.

Prije nekoliko godina na tu državnu zemlju, koju koristi Solana, su upisivane hipoteke, zbog uzimanja kredita. Tako su sada u katastru aktivne hipoteke CKB i Prve banke, čiji je većinski vlasnik Aco Đukanović. Ukoliko “Eurofond” u dogledno vrijeme ne bude uredno vratio kredite, biće aktivirane hipoteke i novi vlasnik za sada još državnog zemljišta mogla bi da postane upravo Prva banka.

Đukanovići još jednim mogućim konfliktom interesa mogu da zarade milione i preko lokacije Buljarica.

Na tom dijelu RZUP izrađuje plansku dokumentaciju, Ana Đukanović se pojavljuje kao zastupnik investitora katarske kompanije “Construction Development Company International” (CDCI) , a premijer Đukanović potpisuje predlog zakon o eksproprijaciji, koji bi omogućio oduzimanje zemljišta privatnim vlasnicima za taj posao, koji bi na kraju mogao da se isplati porodici Đukanović.

U sklopu Prostornog plana posebne namjene (PPPN) za obalno područje Crne Gore, RZUP radi i kontroverzne lokacije Kraljičina plaža, Miločer, Mamula, oko kojih su se do skoro u poslaničkim klupama Skupštine Crne Gore vodile bitke. Međutim, pobornici gradnje u ovim očuvanim područjima od posebne važnosti za Crnu Goru, predvođeni premijerom Đukanovićem, odnijeli su posljednjih dana ove godine pobjedu, kada je u Skupštini Crne Gore zahvaljujuće glasovima Pozitivne Crne Gore prošao zakon u korist investitora na Mamuli i Kraljičinoj plaži. Uzalud su bila upozorenja javnosti, opozicije i SDP-a da te lokacije treba sačuvati.

Blažo preko “BB Solar” do 1.227.300 eura

Kada je Milo Đukanović sredinom novembra 2015. saopštio da sina nije školovao za državni posao - već za nešto unosnije, vjerovatno je mislio na privatni biznis o trošku građana.

Naime, njegov sin Blažo preko firme “BB Solar” duboko je u državnoj kasi. Blažo Đukanović i njegov partner Ivan Burzanović od ljeta 2011. imaju firmu “BB Solar”, čija je djelatnost postavljanje električnih instalacija. Na portalu Javnih nabavki novinari CIN-CG pronašli su sedam ugovora te firme, parafiranih u posljednje tri godine.

Iako je firma premijerovog sina dobila osam puta manje ugovora nego RZUP, to nije uticalo da njen prihod iz državnog budžeta bude milionski.

Ugovori su potpisani sa čelnicima Opštine Mojkovac, Bijelo Polje, Direkcije javnih radova, ali i Elektroprivrede Crne Gore. Radi se o poslovima ugradnje solarnih panela, rekonstrukcija gradske rasvjete, postavljanje električnih vodova... “BB Solar” se na četiri, od sedam, tendera javio sa firmama partnerima: RZUP, “Koving”, “Toškovići” i “Geo Sistem”. Ukupna vrijednost tih ugovora je 1.227.300 eura.

 RZUP kupio 2007. za dva miliona

Prema izvještaju medija početkom 2007. godine Đukanović je preko svoje kompanije “Monte nova”, na berzanskoj aukciji kupio 75 odsto akcija RZUP-a za oko 2,7 miliona evra. To je bio takozvani nominalni iznos, jer je Đukanovićeva firma sve akcije platila obveznicama stare devizne štednje čime se stvarna cijena transakcija umanjila na oko dva miliona. RZUP je bio državna institucija, koja prema prepurukama mnogih stručnjaka nije trebalo da se privatizuje, već je trebalo da ostane u vlasništvu države i da brani prije svega javni interes, projektima koji bi bili u skladu sa potrebama Crne Gore, što je i bila osnovna misija RZUP-a prije nego što je dopao u ruke familije Đukanović.

CIN-CG objavljuje bazu ugovora RZUP-a, koji su pronađeni na portalu Javnih nabavki:

BAZA RZUP pdf

Ana Komatina i Vladimir Otašević

Centar za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG) objavljuje svu dokumentaciju prikupljenu tokom istraživanja o poslovanju firme "E-Gambling Montenegro". Radi se o dokumentaciji pribavljenoj, na osnovu Zakona o slobodnom pristupu informacijama i Zakona o privrednim društvima, od nadležnih državnih organa - Poreske uprave, Uprave za igre na sreću, Uprave za inspekcijske poslove...

E-Gambling Montenegro 1 (0-20)

E-Gambling Montenegro 2 (21-31)

Statut E-Gambling Montenegro

Zapisnik o izvršenoj inspekcijskoj kontroli

Dostava podataka Upravi za spriječavanje pranja novca i finansiranja terorizma

Ugovor o poslovnoj i tehničkoj saradnji

Sertifikat E-Gamblinga i prateća dokumenta

Ugovori o menadžment i finansijskoj saradnji

Dvije firme koje su dobile nezakonite licence od kompanije “E-Gambling Montenegro”, premijerovog brata od ujaka Milovana Maksimovića, u posljednje tri godine imale su promet od skoro 30 miliona eura.
To ukazuje na ozbiljnu sumnju da su se, osim nelegalnog priređivanja igara na sreću, bavile i pranjem novca, zbog čega su inspektori za igre na sreću svoj izvještaj poslali Upravi za sprečavanje pranja novca.
Radi se o podgoričkim firmama “Maxiwin” i “Multi Index”, koje državi nijesu platile nijedan euro za priređivanje igara na sreću iako su imale ovakav promet.
Specijalno tužilaštvo za organizovani kriminal i korupciju  juče je preuzelo cijelu dokumentaciju o slučaju “E-Gambling” iz Uprave za inspekcijske poslove i Uprave za igre na sreću. Ukoliko se potvrde sumnje inspektora, ovo može biti najveći slučaj pranja novca do sada u Crnoj Gori.
Potencijalno  pranje para preko lažnih licenci za internet klađenje pomogli su i odgovorni u državnim organima ali i neke banke, koje su zanemarile zakonsku obavezu prijavljivanja sumnjivih tokova novca i transakcija koje su trajale tri godine.
To se može zaključiti na osnovu dokumentacije do koje je došao Centar za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG), a koja je 12. novembra iz Uprave za inspekcijske poslove proslijeđena  Upravi za  sprečavanje pranja novca i finansiranja terorizma.

Inspektori Uprave za inspekcijske poslove uspjeli su  da pronađu  18 ugovora, koje je kompanija “E-Gambling” potpisala sa povezanim firmama, kojih ima oko 40-ak. Inspektori su, pored “E-Gamblinga”, “Maxiwina” i “Multi Indexa” kontrolisali još dvije firme - “Delta IT” i “Exclusive limited”. Za ostale su naveli da u Poreskoj upravi nemaju podataka o poslovanju i da nijesu uspjeli da pronađu žiro-račune.
Sve firme su registrovane na dvije adrese: Cetinjski put bb - Podgorica i Njegoševa br. 97 - Cetinje.
CIN-CG došao je do podatka da je preko računa firme “Maxiwin”, koju je u avgustu 2012. osnovala firma iz ofšor zone Paname i Kajmanskih ostrva “Almond INC”, prešlo oko 20.000.000 eura. Prva izvršna direktorka firme “Maxiwin” bila je Cetinjanka Milica Mihaljević (29).
Od jula 2013. kao osnivač i izvršni direktor te firme upisan je Italijan Lorenco Maki (Lorenzo Macchi). U zapisniku inspekcije,  u koji je CIN-CG imao uvid, piše da je Maki prijavljen na podgoričkoj adresi Ulica Radosava Burića br. 167.
Novinari CIN-CG posjetili su tu adresu, tačnije ulaz stambene zgrade koja se nalazi u podgoričkom naselju Zabjelo. Stanari ulaza kazali su   da prvi put čuju za  Italijana i da niko sa takvim imenom nije živio u toj zgradi.
U istom ulazu živi porodica Vučinić, čiji su članovi bili izvršni direktori i ovlašćena lica nekoliko firmi koje su licence za klađenje nezakonito dobile od “E-Gamblinga”. Među njima je i Ivan Vučinić, izvršni direktor firme “Exclusive limited”.
S druge strane, preko deviznog računa kompanije “Multi Index”, koju je u maju prošle godine u Podgorici osnovao izvjesni Šukhminider Sing Šodi (Sukhminider Singh Sodhi), do prije nekoliko mjeseci prošlo je oko 7.700.000 eura.  Izvršna direktorica u toj firmi je 65-godišnja Julka Vučinić, majka Ivana Vučinića.
Iz Specijalnog tužilaštva za organizovani kriminal i korupciju saopštili su ranije da provjeravaju poslovanje firme “E-Gambling”, nakon sumnji da je izdavanjem lažnih licenci za internet klađenje nanijela milionsku štetu državi. Kako je CIN ranije pisao, “E-Gambling”, u kojoj je izvršni direktor Mađar Endri Kodolanji, 11. oktobra 2011. u Podgorici su osnovale dvije ofšor firme - “Royal Online Limited” sa Britanskih djevičanskih ostrva i “Merig International” sa Sejšelskih ostrva.
U prvoj je izvršni direktor premijerov brat od ujaka Milovan Maksimović, a u drugoj bivši zamjenik direktora CKB banke Laslo Šardi. Maksimović je ranije negirao da ima veze sa internet klađenjem.
Novinari CIN-a su ga ponovo kontaktirali. Nakon njegovog zahtjeva, juče su mu putem mejla proslijeđena pitanja. Maksimović je poručio da će na pitanja poslati odgovor, ali da mu za to treba više vremena (nekoliko dana).
Inspektori Odsjeka za igre na sreću Uprave za inspekcijske poslove ranije su pokrenuli nadzor zbog prijave da je firma “E-Gambling” prodala licence za internet klađenje desetinama drugih povezanih firmi, pri čemu je tako nastala višemilionska šteta za državu.
Podsjetimo, “E-Gambling” je sa samo jednom licencom, koju državi plaća 10.000 eura, otvorio 21 sajt za klađenje.
Postoji još dvadesetak sajtova na kojima piše da su licencu dobili od firme “E- Gambling”, koja je time praktično preuzela ulogu Uprave za igre na sreću.

Maksimović kazao inspektorima da je ovlašćeni zastupnik

Inspekori Odsjeka  za igre na sreću kontrolisali su “E-Gambling” 28. septembra i tada konstatovali da je postupanje firme bilo u suprotnosti sa odredbama člana 12 Zakona o igrama na sreću.
Na osnovu njihovog nalaza suspendovan je sajt te firme. Dokumenta u koje je CIN-CG imao uvid pokazuju i da su inspektori nadzor izvršili u prisustvu Milovana Maksimovića, koji im je saopštio da je ovlašćeno lice. On je tada izjavio da se čitav postupak uplata i isplata (priređivanja igara na sreću putem interneta) ne obavlja preko tog preduzeća, već preko ustupljenih internet stranica i “pravnih subjekata kojima su isti ustupljeni”.

Pored toga što su privremeno zabranili rad “E- Gamblinga”, inspektori su konstatatovali i da su 22. septembra pokušali da kontrolišu automatski klub te firme u Njegoševoj ulici br. 97, na Cetinju, gdje je registrovana većina povezanih kompanija. Postojanje ovog kluba bilo je osnov za dobijanje licence za internet klađenje.
Klub je, kako se navodi u zapisniku, bio zatvoren, reklama skinuta, a na vratima natpis “izdaje se”.
Inspektor u svom nalazu ističu i da je “E-Gambling” bio dužan Upravi za igre na sreću da dostavlja mjesečnu evidenciju sa konačnim obračunom poslovanja i dokaz o uplati mjesečne naknade za priređivanje klađenja.
Inspektori zaključuju i da je “E- Gambling” od 10. februara do 1. septembra ove godine konstatovao prihod od 41.147 eura. Od toga se 39.850 hiljada odnosi na prihod koji je ostvaren po osnovu ugovora o poslovnoj i finansijskoj saradnji, koje su sklopili sa 18 poslovnih partnera kojim su između ostalog ustupljene internet stranice. Prema podacima CIN-CG samo jedan ugovor “E-Gamblinga” vrijedio je 25.000 eura, u prvoj godini, a u sljedećim po 15.000.
Inspektori navode da u poslovnim knjigama nije iskazan prihod od priređivanja igara na sreću putem interneta i drugih telekomunikacionih sredstava.
U zapisniku konstatuju i da su Upravi za inspekcijske poslove podnijete tri inicijative protiv “E-Gamblinga” i povezane firme “Euromirbet” jer nijesu isplaćivali dobitak ostvaren preko sajta “zenitbet.com”.
Uvidom u dokumentaciju firme inspektori su zaključili da uplate podnosilaca nijesu evidentirane u poslovnim knjigama i preko žiro računa.

Žugić poništio inspekcijski nalaz i traži da se uradi novi

Advokatska kancelarija “Jovović, Mugoša i Vuković” 29. oktobra uložila je žalbu na rješenje kojim je “E-Gamblingu” zabranjeno da priređuje igre na sreću preko interneta zbog “bitnih povreda odredbi upravnog postupka”. U žalbi advokatske kancelarije pisalo je da su inspektori Uprave za inspekcijske poslove naveli da je Maksimović ovlašćeni zastupnik “bez ikakvog uvida u statusna dokumenta društva kako bi se uvjerili ko je zaista ovlašćen da zastupa društvo”. Ministarstvo finansija, na čijem je čelu Radoje Žugić uvažilo je žalbu advokatske kancelarije “Jovović, Mugoša i Vuković”. Ministarstvo je naložilo  da se obavi novi inspekcijski nadzor, koji je bio zakazan za 1. decembar.

Međutim, iz iste advokatske kancelarije  30. novembra zatražili su odlaganje ovog  inspekcijskog nadzora.
Inspekciju su obavijestili da izvršni direktor “E- Gamblinga” Endre Kodolanji ne može da prisustvuju nadzoru iz zdravstvenih razloga, o čemu su, dostavili ljekarski nalaz. Navodi se i da Kodolanji, kao punomoćnika, nije ovlastio nikoga drugog da prisustvuje inspekcijskom nadzoru.
Rješenje koje je poništilo Ministarstvo napravljeno je na osnovu izvještaja inspekcije po kojem sada postupaju Uprava za spriječavanje pranja novca i tužilaštvo.

Banke nisu prijavile transakcije

Iz Uprave za sprečavanje pranja novca i finansiranje terorizma, kojoj je Uprava za inspekcijske poslove proslijedila podatke o sumnjivim transakcijama, odgovorili su CIN-CG da do sada nijesu provjeravali sporne firme.
Saopštili su i da im poslovne banke nijesu dostavljale podatke o transakcijama navedenih firmi, što su po zakonu dužne da urade.
“Uprava do sada nije utvrdila postojanje osnova sumnje da je bilo koje pravno lice poslovanjem preko internet kladionica počinilo krivično djelo pranje novca”, kazali su iz Uprave.
Oni tvrde i da su poslovne banke prva karika u lancu aktivnosti i imaju obavezu da kad uoče takve aktivnosti dostave podatke Upravi.
Pojasnili su i da je potrebno veće angažovanje poslovnih banaka u Crnoj Gori na “dostavi podataka za pomenutu vrstu aktivnosti”.
Prema dokumentaciji Uprave za inspekcijske poslove, “E- Gambling” i četiri povezane firme koje su bile predmet kontrole imaju otvorene račune u Prvoj, Hipotekarnoj i Atlas Mont banci.

Ana Komatina i Vladimir Otašević. U istraživanju za ovaj tekst doprinio novinar "Vijesti" Goran Kapor

Specijalno državno tužilaštvo za organizovani kriminal i korupciju provjerava poslovanje firme “E-Gambling”, koja je izdavala lažne licence za internet klađenje i za koju se sumnja da je nanijela milionsku štetu državi.
Prema podacima Centra za istraživačko novinarstvo (CIN-CG), iza te firme stoji premijerov brat od ujaka Milovan Maksimović, ali i bivši zamjenik direktora Crnogorske komercijalne banke (CKB) Laslo Šardi.

“Povodom pisanja medija o poslovanju firme ’E-Gambling Montenegro’, obavještavamo Vas da Specijalno državno tužilaštvo vodi izviđaj o navodnim zloupotrebama tog pravnog lica”, odgovorili su iz Specijalnog državnog tužilaštva na čijem je čelu Milivoje Katnić.
Spornu firmu, u kojoj je izvršni direktor Mađar Endri Kodolanji, 11. oktobra 2011. u Podgorici su osnovale dvije ofšor firme.
CIN-CG došao je do podatka da je Šardi godinama bio (nije poznato da li je i dalje) direktor u firmi “Merig International Inc” sa Sejšelskih ostrva, koja je sa 55,5 odsto kapitala osnovala “E-Gabling”, dok je drugi osnivač “Royal Online Limited” sa Britanskih djevičanskih ostrva, u kojoj je izvršni direktor Maksimović.
Šardi je bio zamjenik direktora CKB banke od 2009. do 2013. godine (podaci sa Linkedin profila), što znači da je, dok je bio na toj funkciji, započeo kockarski biznis sa premijerovim bratom. CIN-CG je došao do fotografija sa “Gejming super šoua”, održanog u Londonu prije tri godine, na kojima je Šardi za štandom firme “E-Gambling” gdje su prodavane lažne internet licence.
Dostupna dokumentacija u koju je CIN-CG imao uvid, pokazuje i da je on u ime “Merig International Inc” dao punomoćje Podgoričanki Snežani Perović da obavlja potrebne poslove u “E-Gamblingu”. Perovićeva je, kako je CIN-CG ranije objavio, ovlašćeni zastupnik u podgoričkim firmama “Vert” i “Amigos”.

Podaci Centralnog registra privrednih subjekata (CRPS) pokazuju da je ona izvršna direktorica firme “Title Development Ltd”, čiji je jedan od vlasnika i Veselin Ražnatović, osuđen zbog više krivičnih djela prevara. Šardi je ranije bio i zamjenik direktora Erste banke u Srbiji, zadužen za platne transakcije i IT organizaciju, ali se samo nakon godinu dana (2006. godine) povukao sa te funkcije.
Inspekcija Uprave za igre na sreću pokrenula je ranije inspekcijski nadzor zbog prijave da se "E-Gambling" klađenje priređuje na sajtovima za koje nema licencu, kao ni desetine drugih povezanih firmi, nanijevši tako državi moguću višemilionsku štetu. Sporna firma je sa samo jednom licencom, koju državi plaća 10.000 mjesečno, otvorila 21 sajt za klađenje.
Postoji još dvadesetak sajtova na kojima piše da su licencu dobili od firme “E-Gambling”, koja je time praktično preuzela ulogu Uprave za igre na sreću.
Druga dva priređivača igara na sreću preko interneta "Vezuv" i "Sporting group" ni približno nijesu tako povlašćena - za svaki sajt pojedinačno moraju da imaju licencu, koja košta po 10.000 eura mjesečno.
Premijerov brat od ujaka Maksimović ranije je demantovao da stoji iza firme "E-Gambling".
Međutim, njega demantuje dokumentacija firme “Royal Online Limited”, gdje je jasno istaknut njegov matični broj.
Kada se taj matični broj ukuca na sajt CRPS-a, pojavljuje se firma “Montenegro conection”, gdje je Milovan Maksimović predsjednik borda direktora.
Maksimović je u telefonskom razgovoru potvrdio novinarki CIN-CG da je radio u toj firmi, pojasnivši da je tražio da ga izbrišu iz registra jer su mu ostali “dužni plate i doprinose”.
Firma Royal Online Limitet uplatila je firmi "E-Gambling" 120 hiljada eura krajem februara 2012. godine, nedugo nakon održavanja “Gaming super šoua" u Londonu.
Odluku o povećanju osnivačkog kapitala te firme u ime osnivača “Royal Online Limitet” potpisali su lično Maksimović i Šardi. Novinari CIN-CG juče nijesu uspjeli da stupe u kontakt sa njima.

Jelena Knežević desna ruka Lasla Šardija

Šardi  je u februaru 2012. godine u Podgorici osnovao firmu “Saipan International”, čija su djelatnost informacione tehnologije. Kao izvršna direktorica te firme tada je upisana Jelena Knežević, koju je na toj funkciji kasnije zamijenila Cetinjanka Milica Mihaljević.
“Vijesti” su ranije objavile tekst o sedamdesetsedmogodišnjoj penzionerki, direktorici firmi “Sonya” i “Serpil”, koje su dobile licencu za internet kockanje od “E-Gamblinga”.
Starica je tada kazala novinarima da ne zna za te dvije firme, da nikada nije sjela za kompjuter i da joj je snaha Jelena Knežević uzela ličnu kartu i matični broj jer joj je “to trebalo za neke potpise”.
Kneževićeva je trenutno izvršna direktorica firme “Soft Cube International”, koju je osnovao turski državljanin Cem Kara. Upravo je on ovlastio direktora “E-Gamblinga” Mađara Endrija Kodolanjija da mu osnuje firmu u Podgorici. Nekoliko članova porodice Kneževićeve bili su ili su i dalje izvršni direktori podgoričkih firmi: "Exclusive Limited", "Parnassa", "Bet-Football Limited", "Ungm Group", "Multi Index", "Alltex" i cetinjske "Tiger Tree Holdings", koje su licence dobili od “E-Gamblinga”.

Ana Komatina i Vladimir Otašević

Predsjednik Odbora direktora i izvršni direktor Investiciono-razvojnog fonda Crne Gore Zoran Vukčević manipuliše podacima na zvaničnom sajtu IRF-a.

Međutim, novinari Centra za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG) rade odgovorno i pažljivo dokumentuju sve prikupljene informacije.

Na tom je sajtu do objavljivanja teksta "Vlada sa tri miliona pomogla firmu iz specijalne istrage" bio spisak kredita koji je odobrio IRF u 2015. godini.

U njemu je jasno pisalo da je tri miliona odobreno firmi “Tradeunique CG”.

Spisak se i dalje nalazi na sajtu IRF-a. Međutim, samo dan nakon objavljivanja teksta u njemu je upisan drugi podatak, odnosno da je istoj firmi odobreno milion manje - dva miliona eura.

Kao dokaz da je Vukčević manipuliše, CIN-CG na svom portalu objavljuje i prvi i izmijenjeni spisak.

I Vukčevićeve tvrdnje da IRF nije dao kredit preduzeću “Tradeunique” demantuje isti sajt. U odjeljku "Program podrške izgradnje novih hotelskih kapaciteta" između ostalog piše: "Pravo na kredit ne postoji, već IRF CG A.D. o svakom zahtjevu donosi posebnu odluku".

U odjeljku “Opšti podaci o Fondu” piše: “Djelatnost Fonda definisana je kroz odobravanje kredita i izdavanje garancija…”.

Vukčević kaže i da IRF nije mogao biti u saznanju da firma koja je dobila kredit nekoliko mjeseci kasnije može postati predmet istrage Specijalnog tužilaštva za organizovani kriminal.

Taj izgovor nije relevantan s obzirom na to da je ta firma sa više adresa prozivana još 2012. za posao izgradnje "TQ Plaze", koji je okarakterisan kao korupcionaški i zbog kojeg je tražena reakcija tužilaštva. Sa druge strane detalji o bilo kojoj firmi u Crnoj Gori mogu se provjeriti jednostavnim uvidom na sajtu Centralnog registra privrednih subjekata (CRPS).

Da je Vukčević to uradio uočio bi da je firma “Tradeunique” još 2010. osuđivana zbog krivičnog djela i da je upisana u kaznenu evidenciju tog organa.

Iz IRF-a ne reaguju prvi put zbog pisanja CIN-a CG. U junu ove godine iz tog vladinog fonda reagovali su na tekst o državnom kreditu iz 2011. za preduzeće "Monte Shiraz" osumnjičenog narkobosa Vasa Ulića, ali je tadašnje reagovanje potpisala Vukčevićeva stručna služba.

U oba slučaja isticala se tvrdnja odgovornih u IRF-u da banke samostalno odobravaju kredite. Postavlja se pitanje, zašto onda odbor direktora i svi zaposleni u IRF-u primaju platu, ako nema potrebe da i IRF nešto provjeri i odobri?

CIN-CG svojim tekstovima ukazuje na činjenicu da IRF ne provjerava aplikante, a nakon izjave Vukčevića može se zaključiti i da ih ne interesuje kome se zapravo odobravaju krediti od novca građana.

Predsjednik odbora direktora Investiciono-razvojnog fonda Crne Gore (IRF) Zoran Vukčević kazao je da IRF nije dao kredit preduzeću “Tradeunique”, koje se pominje u istrazi Specijalnog tužilaštva za organizovani kriminal oko navodnih milionskih malverzacija u Budvi.

Vukčević je reagovao na tekst Centra za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG) - “Vlada sa tri miliona pomogla firmu iz specijalne istrage”, koji je objavljen u “Vijestima” 15. novembra.

Reagovanje Vukčevića prenosimo u cjelosti:

“Investiciono-razvojni fond Crne Gore nije dao kredit preduzeću 'Tradeunique CG' iz Budve, kako je to navedeno u tekstu, već je kredit u iznosu od dva miliona eura odobrila poslovna banka sa kojom IRF sarađuje.

Naime, odbor direktora IRF-a je u prvoj polovini godine, preciznije dana 24. juna 2015. godine Odlukom br. 0201-258 odobrio poslovnoj banci kredit u iznosu od dva miliona, a banka je odobrila kredit u istom iznosu preduzeću 'Tradeunique' iz Budve.

Podaci o ovom kreditnom aranžmanu, kao i o svim dosadašnjim realizovanim kreditnim aranžmanima dostupni su svim zainteresovanima i mogu se naći na zvaničnom sajtu IRF-a.

Javnosti radi informišemo da je IRF u ovom, kao i u svim slučajevima kreditiranja, koje se realizuje preko banaka, postupio poštujući pravila i procedure koje, u skladu sa zakonom i dobrom bankarskom praksom, definiše poslovna banka sa kojom se realizuje kreditni aranžman.

Dakle, banka se obraća IRF-u sa zahtjevom za dodjelu kredita i nakon odobrenja kredita od strane organa IRF ugovor od kreditu potpisuju IRF i banka. Sva komunikacija koja prethodi odobrenju jednog kreditnog aranžmana banci od strane IRF-a, odvija na relaciji poslovna banka i podnosilac zahtjeva na način što banke, kako je to uobičajeno u njihovoj internoj proceduri, prethodno analizirajući zahtjev preduzeća, odobravaju i izdaju garanciju za realizaciju kredita.

Takođe, ističemo da Investiciono-razvonji fond Crne Gore nije, niti je mogao biti u saznanju da će nakon nekoliko mjeseci od odobrenja kreditnog sredstva poslovnoj banci, koja je sredstva usmjerila investitoru preduzeću 'Tradeunique CG' iz Budve, isto preduzeće biti, kako je u tekstu navedeno predmet istrage Specijalnog tužilaštva za organizovani kriminal. Niti IRF niti banka imaju takve sposobnosti da unaprijed mogu znati šta se dešava u nekom preduzeću. Nisu ni banka ni IRF organi koji prije suđenja i istrage imaju mandat da nekog okrive.

Međutim, ono što je evidentno je da se senzualističkim naslovom i sadržajem tekstova poput ovoga pokušava javnosti neistinama predstaviti rad državnih institucija i preduzeća.

Na taj način autori teksta dovode javnost u zabludu. Zbog toga imaće šansu da kod nadležnih organa dokažu svoje namjere i tačnost informacija koje su saopštili”, piše u reagovanju.

Državno tužilaštvo provjerava porijeklo imovine komandanta Specijalne antiterorističke jedinice (SAJ) Radosava Lješkovića.
To su Centru za istraživačko novinarstvo (CIN-CG) odgovorili iz Specijalnog  državnog tužilaštva.
Kako su pojasnili, o tom slučaju formiran je predmet koji se nalazi u fazi izviđaja i zbog toga ne mogu saopštiti  više informacija.
CIN-CG ranije je objavio da je Lješković po povoljnim uslovima prije pet godina postao suvlasnik vrijednog turističkog kompleksa na nikšićkom jezeru Krupac, koji je prije privatizacije bio u vlasništvu države.
Dokumenta pokazuju da je nekada državno preduzeće “Onogošt” u stečaju 2010. godine prodalo nepokretnu imovinu na jezeru firmi “Krupac Monte” za 329.600 eura.
Lješković je, prema podacima Centralnog registra privrednih subjekata (CRPS) suvlasnik firme “Krupac Monte” sa 50 odsto kapitala.
U vrijeme prodaje imovine “Onogošta” neto knjigovodstvena vrijednost restorana i zemlje bila je procijenjena na 463.220 eura, što znači da je Lješkoviću prodata 30 odsto jeftinije.
Taj iznos upisan je kao gubitak za HTP “Onogošt” u stečaju, a firma šefa SAJ-a bila je jedini ponuđač i to na četvrtom javnom pozivu.
Prema podacima CRPS-a, firmu “Krupac Monte”  osnovao je Lješkovićev poslovni partner Radovan Marković u avgustu 2008. godine, a ubrzo je od “Onogošta” dobila u zakup vrijednu imovinu na Krupcu, koju je kasnije i kupila.
Lješković se  kao suvlasnik firme pojavljuje u avgustu 2011. godine, nakon što je “Krupac Monte” upisana kao vlasnik vrijedne imovine u Nikšiću, a novčani kapital te firme tada se povećao za 104.210 eura.
Lješković nije odgovarao na pozive novinara CIN-a CG, tako da je ostalo nejasno odakle mu stotine hiljada eura za vlasnički udio u firmi “Krupac Monte”.

Ministar unutrašnjih poslova Raško Konjević nedavno je rekao da Odsjek unutrašnje kontrole  ne provjerava porijeklo imovine Lješkovića.
Objasnio je da je to učinjeno ranije, kada je Lješković ispunio obavezni  imovinski karton i navodno prijavio svu imovinu.
Tada, kazao je Konjević, nijesu pronađene bilo kakve nepravilnosti.

Milionska imovina u Budvi

Prema podacima CIN-a CG, majka komandanta SAJ-a Vjera Lješković, koja živi na istoj adresi u Nikšiću kao i Radosav, vlasnica je milionske imovine u Budvi. Prema podacima Uprave za nekretnine, ona  ima oko 15.000 kvadrata zemlje u katastarskim opštinama Kuljače i Tudorovići. Kvadrat zemljišta u tim katastarskim opštinama košta od 70 do 100 eura.

Šefa Specijalaca  osumnjičili tek nakon prijave MANS-a

Komandant Specijalne antiterorističke jedinice Radosav Lješković saslušan je juče u tužilaštvu zbog sumnje da je zloupotrijebio službeni položaj i omogućio pripadnicima SAJ-a da izbjegnu krivično gonjenje zbog  brutalnog prebijanja Milorada Mija Martinovića.
Tužilaštvo je Lješkovića osumnjičilo nakon prijave koju je protiv njega podnio  MANS.
Branilac komandanta SAJ-a, advokat Zdravko Begović kazao je “Vijestima” da tužilaštvo sumnjiči Lješkovića i da nije preduzeo sve službene radnje da identifikuje sajovce koji su navodno prekoračili službena ovlašćenja.
“To je bilo nešto na što se on izjašnjavao. On je tvrdio da je isklučivo radio po zakonu u skladu sa pravilima službe. Da je njegova jedinca te večeri štitila građane i čuvala javni redi mir. Da je zbog činjenice što su bile vanredne okolnosti, i svi pripadnici SAJ-a pod maskama protiv bojnih otrova, i šljemovića, nije bilo moguće identifikovati lica koja su učestvala u tom događaju”, kazao je Begović.
Dodao je da je Lješković tužiteljki Danki Đerić objasnio da je odnah, nakon što su dvojica sajovaca Boro Grgurović i Goran Zejak, sačinili službene zabilješke u kojoj su napisali da su učestovali u prebijanju Martinovića, to i prijavio.
“Ponovio je da do tada nije znao ko je učestvovao u tom događaju, i da je odmah nakon što su oni napisali zabilješke to i prijavio. Vidjećemo da li će tužilac donijeti naredbu za sprovođenje istrage i nastaviti krivično gonjenej, ili će odbaciti prijavu”, kazao je Begović.
Tužiteljka Đerić juče je kao svjedoka u tom postupku saslušala i načelnika podgoričkog Centra bezbjednosti Jovicu Rečevića.
Begović je kazao da nije prisustvovao saslušanju svjedoka, jer je ranije napustio zgradu Osnovnog državnog tužilaštva.
MANS je vrhovnom državnom tužiocu Ivici Stankoviću prijavu protiv Lješkovića podnio nakon što je ovaj odbio tužilaštvu da dostavi izvještaj o upotrebi sredstava prinude, ali i zbog sumnje da je  saslušanju 2. novembra prećutao sve činjenice o prebijanju Martinovića, koje su mu kao komandantu SAJ-a poznate. J. J.

Ana Komatina i Vladimir Otašević

Kompanija “E-Gambling Montenegro”, iza koje stoji Milovan Maksimović (45) - brat od ujaka premijera Mila Đukanovića, prodavala je lažne licence za internet klađenje i na štandovima u Kini, Kazakstanu, Holandiji, Španiji...
Tokom istraživanja o ilegalnom poslu člana premijerove šire porodice, Centar za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG) prikupio je relevantne fotografije i dokaze iz nekoliko zemalja.
Vršilac dužnosti direktora Uprave za igre na sreću, Ilija Vukčević sredinom septembra ove godine saopštio je “Vijestima” da je njegova Uprava došla do saznanja i dokaza da je "E-Gambling" na sajmu igara na sreću održanom u februaru 2014. u Londonu na štandu broj N2-256 reklamirao pružanje usluga izdavanja licenci za igre na sreću preko intereneta.
Sa druge strane CIN-CG došao je do dokaza da su iz “E-Gamblinga” u Londonu prodavali licence i u januaru 2012. (štand L1-136), ali i u februaru 2013. (štand S1-111).
U maju 2012. službenici te firme imali su štand i u Makaou u Kini, na globalnom azijskom gejming sajmu.
U oktobru 2013. “E-Gambling” je imao štand pod brojem 613 i u Barseloni.

U Kataloniji je Maksimovićeva firma uvela i mogućnost plaćanja licence na rate. Radi se o servis paketu “sve u jednom” - (otvaranje firme, računa i davanje licence).
“Najjednostavnije je sa nama”, moto je podgoričke firme.
Na “Gejming super šou” u Amsterdamu u Holandiji u junu prošle godine imali su štand pod brojem C10.

U istom mjesecu i gradu i ove godine “E-Gambling” je predstavio svoje usluge i ponudio ih na prodaju.   I na velikom gejming kongresu u luksuznom hotelu “Royal Tulip” u Kazakstanu podgorička firma je predstavila mogućnosti u oblasti internet kockanja.
Inspekcija Uprave za igre na sreću pokrenula je i završila inspekcijski nadzor zbog prijave da firma “E-Gambling” klađenje priređuje na sajtovima za koje nema licencu, kao ni desetine drugih povezanih firmi, nanijevši tako državi moguću višemilionsku štetu.
“E-Gambling” je sa samo jednom licencom, koju državi plaća 10.000 mjesečno, otvoritio 21 sajt za klađenje. Druga dva priređivača igara na sreću preko interneta “Vezuv” i “Sporting group” ni približno nijesu tako povlašćena - za svaki sajt pojedinačno moraju da imaju licencu, koja košta po 10.000 eura mjesečno.
Da stvar bude gora, postoji još najmanje 15 sajtova na kojima piše da su licencu dobili od firme “E-Gambling”, koja je time praktično preuzela ulogu Uprave za igre na sreću.
Partneri kojima je “E-Gambling” izdao ili prodao sajtove - licence, ne plaćaju ništa državi.

Maksimović je ranije u razgovoru sa novinarkom CIN-CG negirao da je povezan sa internet klađenjem i da je u pitanju “neka druga osoba, koja ima isto ime i prezime”, tvrdeći da nema nikakvu ulogu u toj firmi.
Da to što je  kazao brat od ujaka premijera nije istina potvrđuje dokumentacija o osnivanju ofšor kompanije “Royale Online Limited”, sa Britanskih djevičanskih ostrva, a do koje je ranije došao CIN-CG.
Kompanija “Royal Online Limited” jedan je od osnivača “E-Gamblinga”.
U nekoliko dokumenata te ofšor kompanije istaknut je matični broj Makimovića, koji je u njoj po funkciji izvršni direktor.
Kada se taj  matični broj ukuca na sajt Centralnog registara privrednih subjekata (CRPS) pojavljuje se i firma “Montenegro conection” gdje je Milovan Maksimović predsjednik borda direktora.

U telefonskom razgovoru sa novinarkom CIN-a CG premijerov brat od ujaka Maksimović je potvrdio da je on bio u toj firmi, ali da  je tražio da ga izbrišu iz registra jer su mu ostali “dužni plate i doprinose”.
Premijerov brat od ujaka   ujedno je i jedan od menadžera u vladinoj Agenciji za civilno vazduhoplovstvo Crne Gore.

Koliko košta paket usluga “E-Gamblinga”

Na sajtu  “softswiss.com” opisano je kakve uslove pojedine zemlje daju fizičkim i pravnim licima, koje žele da se bave internet klađenjem i kupuju licence.
Između ostalog, tu se nalaze i podaci za Crnu Goru.
“Nadležni u Crnoj Gori nude atraktivnu mogućnost. Obezbjeđuju servis “sve u jednom”, koji uključuje  osnivanje firme, trgovačkog računa i davanje licence. Vrijednost paketa je 25.000 eura prvu godinu i 15.000 za svaku sljedeću”, piše na sajtu “softswiss.com”. Na tom portalu nije jasno precizirano da se radi o uslugama podgoričke firme.  Međutim, na osnovu opisa paketa usluga i obzirom da se u Crnoj Gori samo jedna firma bavi tim poslom, jasno je da je u pitanju “E-Gambling”.

Firma Maksimovića  uplatila E-Gamblingu 120 hiljada eura

Ofšor firma “Royal Online Limited” sa Britanskih djevičanskih ostrva, u kojoj je Maksimović izvršni direktor, uplatila je 120.000 eura firmi “E- Gambling Montenegro” krajem februara 2012. godine.
Odluku o povećanju osnivačkog kapitala te firme u ime osnivača “Royal Online Limitet” potpisao je Maksimović lično, kao i predstavnik  drugog osnivača “Mering International Inc.” sa Sejšelskih ostrva.
Novac je uplaćen preko žiro računa u Prvoj banci, premijerovog brata Aca Đukanovića, a koja se ranije, prije nego je sajt ugašen, na sajtu komanije pominjala kao partner.

“Vijesti” su ranije objavile da je “E- Gambling” imala bankarsku garanciju Prve banke na zakonom predviđeni iznos od 30.000 eura od 5. aprila 2012. godine koja je istekla godinu kasnije, a da Uprava za igre na sreću i Ministarstvo finansija nijesu ni pokušali da dug naplate preko te garancije.
Naime, dozvolili su da dug prema državi naraste na 230 hiljada eura i da garancija oročena na 12 mjeseci sama istekne, a tek nakon 23 mjeseca takvog rada ovog kompaniji je oduzeta licenca, ali joj je deset mjeseci kasnije izdata nova, a da nije platila dug.

Sajt bez problema radi u većini zemlja

Inspekcija za igre na sreću izrekla je prošlog mjeseca kompaniji “E-Gambling Montenegro” privremenu zabranu priređivanja  igara na sreću  preko interneta zbog utvrđenih nepravilnosti.
U Crnoj Gori je zbog toga nemoguće otvoriti sajt te firme, kao ni u susjednoj Srbiji, Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj.

Međutim, sajt E-Gamblinga u pojedinim zemljama Evrope, poput Rumunije, Švedske, Austrije, Mađarske... besprekorno radi bez ikakve naznake o suspenziji, u šta su se uvjerili novinari CIN-a CG.

Vladimir Otašević i Ana Komatina

Tužilačka istraga koja je pokrenuta krajem 2013. do danas nije razjasnila da li su istinite navodne optužbe da je bombaške napade na bečićki hotel "Splendid“, iz juna i jula 2005, naručio nikšićki biznismen Branislav Mićunović.
Tužilaštvo nije uspjelo da utvrdi da li je objavljena kopija službene zabilješke nekadašnjeg policijskog inspektora Vukote Kartala u kojoj je to tvrđeno autentična ili se radi o falsifikatu, kako su nakon njenog objavljivanja tvrdili iz Ministarstva unutrašnjih poslova (MUP).
Zabilješku je Kartal, navodno, napisao 26. jula 2005. i poslao je tadašnjem ministru unutrašnjih poslova Draganu Đuroviću.
Kao glavni organizator napada u zabilješci je označen Mićunović, a kao motiv je naveden dug koji su vlasnici hotela imali prema njemu. Tom prilikom Đurović je, navodno, obaviješten i da je istragu opstruirao tadašnji šef Odjeljenja bezbjednosti Budva Željko Vorotović, koji Kartala navodno upozorio da će biti likvidiran ako bude pominjao Mićunovića.

"Prema izvještaju Osnovnog državnog tužilaštva u Kotoru koji je dostavljen Vrhovnom državnom tužilaštvu obavještavamo Vas da tužilaštvo nije provjeravalo autentičnost "službene zabilješke" V. K., nakon izjašnjenja Ministarstva unutrašnjih poslova, jer se ne može vršiti vještačenje kopije isprave", saopšteno je Centru za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG) iz Vrhovnog državnog tužilaštva (VDT).
O službenoj zabilješci se godinama nije znalo ništa, dok je na svojoj Fejsbuk stranici u decembru 2013. nije objavio Predrag Vučinić, bivši policajac i šef obezbjeđenja direktora "Splendida” Žarka Radulovića.

Nakon što je inspektor Kartal razdužen za predmetom “Splendid”, taj slučaj počeo da je istražuje inspektor Slavoljub Šćekić.
Upravo istraga bombaških napada na gradilište „Splendida“, kako je utvrdio sud, glavni je razlog ubistva inspektora Šćekića.
Za inspektorovo ubistvo optuženi su Ljubo Bigović, Saša Boreta (kao nalogodavci - podstrakivači),  Ljubo Vujadinović i Milan Čila Šćekić (kao izvršioci), koji su prema posljednjoj presudi osuđeni na ukupno 120 godina zatvora. U presudi se navodi da je Šćekić ubijen jer je vodio istragu o tim bombaškim  napadima, za koje su optuženi odgovorni.
Na pitanje CIN-CG šta je epilog istrage pokrenute zbog službene zabilješke iz VDT odgovorili su: "Prema izvještaju koji je VDT dostavljen iz Osnovnog državnog tužilaštva u Kotoru obavještavamo Vas da je u Osnovnom državnom tužilaštvu u Kotoru bio formiran predmet  na osnovu spisa dostavljenih od UP CB Budva. Nakon što su prikupljena obavještenja od više lica, kao i izjašnjenje ministra unutrašnjih poslova, utvrđeno je da nema osnova za dalje postupanje tužilaštva”, saopštili su iz VDT.
U toku istrage tužioci su prema izvještaju medija iz 2013. saslušali bivše policajace Vučinića i Kartala.

Sa druge strane, osobe koje su pomenute u zabilješci - Vorotović i Mićunović nijesu saslušani. Iz tužilaštva su to objasnili "činjenicom da niko od saslušanih nije potvrdio navode Vučinića, kao ni da on sam nije htio da navede imena osoba od kojih je pribavio predmetnu "Službenu zabiljesku".
Novinari CIN-a CG kontaktirali su  Vorotovića, koji nije htio da komentariše navode iz "službene zabilješku" Kartala. Vorotović je nakon policije od 2007. do 2013. godine obavljao funkciju načelnika budvanske Komunane policije.

Za lažno prijavljivanje  nastupila zastara

Novinari CIN-CG pitali su tužilaštvo da li je, nakon što je istraga obustavljena, pokrenut postupak protiv bivšeg policajaca Predraga Vučinića za lažno prijavljivanje i falsifikovanje službene zabilješke?
"Osnovno državno tužilaštvo u Kotoru nije pokrenulo postupak protiv P. V. (Vučinića) zbog krivičnog djela - lažno prijavljivanje,  jer je ovaj predmet formiran na osnovu novinskog članka, a ne krivične prijave, a za krivično djelo - falsifikovanje isprave s obzirom na vrijeme sačinjavanja - nastupila je zastarjelost krivičnog gonjenja", kazali su iz VDT-a.

Kako je Vorotović riješio stambeno pitanje?

Prema podacima do kojih je došao CIN-CG, bivši šef budvanske policije od Opštine Budva u decembru 2012. kupio je stan od 81 kvadrat u centru tog grada po povoljnim uslovima, odnosno za samo 40.500 eura. Kao obrazloženje prodaje stana Vorotoviću, navedena je odluka Komisije za rješavanje stambenih pitanja iz oktobra 2011.

Nije poznato kako je Vorotoviću omogućena kupovina stana po povoljnim uslovima, obzirom da je u vrijeme kad je ta odluka donijeta tadašnji načelnik Komunalne policije bio stambeno obezbijeđen - imao je stan od 55 kvadrata u Budvi (podaci Komisije za spriječavanje sukoba interesa). U  tom ugovoru pisalo je da Vorotović mjesečno  morao Opštini da plaća nešto više od 150 eura.
Prema katastarskim podacima Opština Budva krajem aprila prošle godine upisala je hipoteku zabrane prodaje tog stana, zbog Vorotovićevog duga od 40.500.
U katatastarskim podacima može se vidjeti da je bivši šef budvanske policije krajem juna prošle godine kupio još jedan stan i garažu u Podgorici od 86 i 15 kvadrata.  Vorotović je taj stan kupio od firme „Stan projekt“ za 80.000 eura. U ugovoru o kupoprodaji piše da je Vorotović još prije potpisivanja  uplatio „Stan projektu“  55.000 eura, dok je dio od 25.000 trebalo da bude isplaćen u roku od godine dana. Na sajtu Komisije za spriječavanje sukoba interesa može se vidjeti da Vorotovićeva plata nije prelazila 1450 eura (podatak dostavljen Komisiji 2008.), tako je ostalo nejasno odakle mu toliki novac.

Vladimir Otašević i Ana Komatina

Komandant Specijalne antiterorističke jedinice (SAJ) Radosav Lješković po povoljnim uslovima prije pet godina postao je suvlasnik vrijednog turističkog kompleksa na nikšićkom jezeru Krupac, koji je prije privatizacije bio u vlasništvu države.

Centar za istraživačko novinarstvo Crne Gore (CIN-CG) došao je do dokumenata u kojima piše da je nekada državno preduzeće HTP “Onogošt” u stečaju 2010. godine prodalo svoju nepokretnu imovinu na jezeru Krupac (restoran “Plaža” sa zemljom) firmi “Krupac Monte” za 329.600 eura. Prema podacima Centralnog registra privrednih subjekata (CRPS) Lješković je suvlasnik firme “Krupac Monte” sa 50 odsto kapitala.
U vrijeme prodaje nepokretne imovine “Onogošta” neto knjigovodstvena vrijednost restorana i zemlje bila je procijenjena na 463.220 eura.
To znači da je Lješkovićeva firma kupila imovinu na Krupcu 30 odsto jeftinije od njene neto knjigovodstvene vrijednosti, odnosno 133.620 eura.
Taj iznos je upisan kao gubitak za HTP "Onogošt" u stečaju.
Kada je taj dio imovine prodat, firma šefa SAJ-a bila je jedini ponuđač i to na četvrtom javnom pozivu.

Poslovni partner osnovao firmu

Prema podacima CRPS-a, firmu “Krupac Monte” osnovao je Lješkovićev poslovni partner Radovan Marković 7. avgusta 2008.
Ubrzo nakon osnivanja, od firme HTP “Onogošt” dobila je u zakup vrijednu imovinu na Krupcu, koju je kasnije kupila.
Prema pisanju medija u 2009. godini cijena zakupa bila je mjesečno 200 eura.
Lješković se prvi put kao suvlasnik firme “Krupac Monte” pojavljuje 24. avgusta 2011, nakon što je ta firma upisana kao vlasnik vrijedne imovine u Nikšiću.
Tada se povećava i novčani kapital firme komandanta SAJ-a za 104.210 eura.
Lješković nije odgovarao na pozive novinara CIN-a CG, tako da je ostalo nejasno odakle mu stotine hiljada eura za vlasnički udio u firmi “Krupac Monte”.
Nije poznato ni da li je Lješković prijavio tu imovinu na osnovu Pravilnika o imovinskom kartonu policijskih službenika.
Prijavljivanje netačnih podataka o imovini teža je povreda službene dužnosti i povlači disciplinsku odgovornost.

Kćerka direktorka od punoljetstva

Prema podacima CRPS-a Lješkovićeva kćerka A. Lj. od svog punoljetstva (2009.) vodila se kao izvršni direktor i ovlašćeni zastupnik “Krupac Monte”.
Ona je bila direktor i u vrijeme kupovine imovine preduzeća HTP “Onogošt”.
Kćerka komandanta SAJ-a je bila direktor i sada ugašene firme “Fetiš”, koja je imala djelatnost prodaje kožne obuće. Firma “Fetiš” osnovana je u Nikšiću 2011. a ugašena 2013. godine.
U vrijeme rasprodaje imovine nekada državne firme HTP "Onogošt", većinski vlasnik te kompanije bio je HLT fond biznismena Vladana Vujovića, kuma premijerovog brata Aca Đukanovića.
Manjinski akcionari tog nikšićkog preduzeća u 2010. osporavali su Vujovićevu odluku da rasproda imovinu firme. Oni su 2010. isticali da je stečaj uveden iz neopravdanih razloga.

Radosav Lješković je u oktobru prošle godine postavljen na mjesto komandanta SAJ-a. On je prije obavljao poslove rukovodioca Grupe za obezbjeđenje visokih državnih funkcionera u okviru Sektora za obezbjeđenje ličnosti i objekata. Lješković je decenijama poznat po rezultatima u džudou, a bio je i godinama u timu za obezbjeđenje premijera Mila Đukanovića. Krajem 2010. godine povukao se sa poslova obezbjeđenja premijera.

Kupio šumu od 10.664 kvadrata i pašnjak

Prema podacima Uprave za imovinu Radosav Lješković kupio je šumu od 10.664 kvadrata i pašnjak od 1.748 m2 na prostoru katastarske opštine Krnjača.
Kao vlasnik te nepokretne imovine, prema istim podacima, Lješković je upisan 5. avgusta prošle godine.

Komandant SAJ-a će danas u Osnovnom državnom tužilaštvu u Podgorici biti saslušan povodom prebijanja Milorada Mija Martinovića tokom protestnog skupa Demokratskog fronta u Podgorici. Pripadnici Specijalne antiterorističke jedinice (SAJ), kojim Lješković komanduje, pretukli su Martinovića, ali i nekoliko muškaraca koji nisu pružali otpor nakon razbijanja protesta DF-a.

Milionska imovina u Budvi

Osoba koja je prijavljena na istoj nikšićkoj adresi kao komandant SAJ-a i koja ima prezime Lješković, posjeduje milionsku imovinu u Budvi. U podacima Uprave za nekretnine može se vidjeti da se radi o oko 15.000 kvadrata zemlje u katastarskim opštinama Kuljače i Tudorovići. Kvadrat zemljišta u tim katastarskim opštinama sada se zavisno od lokacije kreće od 70 do 100 eura.
Sporno je i ponašanje za sada nepoznatog vozača hamera, koje koristi SAJ, a sa kojim su u noći protesta jureni građani.
Šest miliona za moderan smještaj SAJ-a

Prema pisanju policijskog “Dokumenta” pripadnici SAJ-a i Posebne jedinice policije (PJP), u narednom periodu trebalo bi da dobiju nove moderne smještajne objekte u kampu na Zlatici.
“Ministar unutrašnjih poslova Raško Konjević prošle godine je formirao radnu grupu koja je sagledala trenutno stanje u kampu i preduzela brojne aktivnosti kako bi se za pripadnike SAJ-a i PJP obezbijedili adekvati uslovi za rad”, piše u oktobarskom broju “Dokumenta”.
Planirana je izgradnja smještajnog objekta, koja obuhvata četiti faze, ukupne vrijednosti oko šest miliona eura.
Predstavnici SAJ-a i PJP-a su se prošle godine obraćali menadžmentu MUP-a i UP-a, navodeći da su sve prostorije u kampu “Zlatica“ u veoma lošem stanju. Specijalno tužilaštvo vodi istragu povodom slučaja prodaje kampa "Zlatica", koji je kupljen 2011. godine od firme "Normal kompani" za potrebe Uprave policije za oko osam miliona eura, iako je samo nekoliko godina ranije prodat tom preduzeću za nekoliko puta manji iznos.

Vladimir Otašević